του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Παρά τα όσα πίστευαν οι διεφθαρμένες δυτικές ηγεσίες και ιδίως οι ΗΠΑ και το Ισραήλ το Ιράν στέκει και απαντάει στην ληστρική επιθετικότητα. Η αντίστροφη μέτρηση για την «επικείμενη κατάρρευση» του μένει στο ρολόι. Αν και το χτύπημα εναντίον του ήταν βαθύ, αποκεφαλίζοντας την ηγεσία του, οι μηχανισμοί της Ισλαμικής Επανάστασης μπορούν να παράξουν τον αμέσως επόμενο διάδοχο και να εξασφαλίσουν την αφοσίωση στο καθεστώς. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ιράν δεν είναι ένα προσωποπαγές καθεστώς, ούτε μπορεί να συγκριθεί με τυραννικές ολιγαρχίες που μετά τον θάνατο του ηγέτη τους παραδίνονται κατευθείαν στην κατάρρευση. Αντιθέτως είναι μία επιτυχημένη επανάσταση που δόμησε ένα κράτος πολλαπλών διαστρωματώσεων, ένα κράτος με χιλιετή ιστορική συνέχεια, ένα δίκτυο σύνθετων κέντρων εξουσίας, μία αυτοκρατορική δομή προσαρμοσμένη στην μετά 1979 ισλαμική δημοκρατία.
Οι Πασνταράν, η επαναστατική δικαστική εξουσία, ο κλήρος που κατέχει πολιτική εξουσία, οικονομικά θεμέλια: η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι μία πολύπλοκη μηχανή. Ο θάνατος της κορυφής της ηγεσίας δεν συνεπάγεται την διάλυση του. Μάλιστα συχνά η εξωτερική πίεση τείνει να επανενώσει ένα διχασμένο εσωτερικό μπλοκ. Οι οραματισμοί του Ισραήλ και των ΗΠΑ για ταχεία μετάβαση σε ένα «δημοκρατικό Ιράν» θα παραμείνουν σενάρια.
Το χτύπημα στο Ιράν οδηγεί στην επανένωση του σιϊτικού άξονα και των δικτύων επιρροής που έχτισε η Τεχεράνη στα χρόνια στρατηγικής επιβολής της. Οι αμερικανικές βάσεις που στεγάζονται κυρίως σε σουνιτικές μοναρχίες του Κόλπου γίνονται στόχοι των ιρανικών πυραύλων, όπως επίσης και άλλες στρατιωτικές δομές γειτονικών σουνιτικών κρατών. Η ισλαμική Μέση Ανατολή χωρίζεται με βάση το θρήσκευμα στον Σιϊτικό άξονα με ηγετική δύναμη το Ιράν και στο σουνιτικό τόξο του τζιχαντισμού με ηγεμονεύουσες δυνάμες τις μοναρχίες του Κόλπου που έχουν την πατρωνεία των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Οι πραγματικοί λόγοι πίσω από την Αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα
Παρά τα όσα ισχυρίζονται οι ΗΠΑ και το Ισραήλ οι πραγματικοί λόγοι για την επιθετικότητα στο Ιράν δεν είναι ούτε τα ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε το ηθικό ενδιαφέρον για την πτώση του καθεστώτος.
Ο πραγματικός στόχος είναι να εξαλειφθεί οποιοδήποτε κράτος αποτελεί απειλή για το Ισραήλ, αυτοδιαχειρίζεται τις πλουτοπαραγωγικές του πηγές και δεν πουλάει το πετρέλαιο σε δολάριο. Όπως συνέβη με την Συρία, την Λιβύη και το Ιράκ, χρησιμοποιώντας γκροτέσκο δικαιολογίες (πχ τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεϊν) ή επικαλούμενοι την «ελευθερία των ανθρώπων» (στις περιπτώσεις της Αραβικής Άνοιξης στην Συρία και την Λιβυή).
Αυτές οι ενέργειες έχουν οδηγήσει στην διάλυση και το χάος στην Μέση Ανατολή, δημιουργώντας κομματιασμένα κράτη στα οποία αλωνίζουν τζιχαντιστές και συμμορίες δουλεμπόρων, παράλληλα με μαζικά κύματα παράνομων μεταναστών που κινούνται προς την Ευρώπη.
Η επίδειξη της απόλυτης αμερικανικής υποκρισίας φάνηκε στην ομιλία του JD Vance στο Μόναχο το 2025 όπου κατηγόρησε την Ευρώπη ότι άνοιξε τις πύλες της στην παράνομη μετανάστευση, παραβλέποντας ότι οι ίδιοι οι Αμερικανοί ευθύνονται για αυτή την καταστροφή με τους βομβαρδισμούς τους και τις «επιχειρήσεις εξαγωγής της δημοκρατίας».
Ένας ακόμη στόχος του βαθέως κράτους που επιθυμεί την «απελευθέρωση των Ιρανών» είναι η καθιέρωση του πολιτισμικού νεοφιλελευθερισμού που κρύβεται πίσω από την μάσκα των ατομικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας. Ως ελευθερία νοείται ο γουοκισμός, ο αυτοκαθορισμός του φύλου και η συμμετοχή των γυναικών στο OnlyFans. Μία κανονική πολιτισμική αυτοκτονία η οποία θα οδηγήσει έναν λαό στην εξαφάνιση χάνοντας την επαφή με τις ρίζες του, την θρησκεία του και τον κοινοτικό τρόπο ζωής του.
Φαίνεται πως η διεφθαρμένη Δύση με κορυφή τους τις ΗΠΑ, την πρωτεύουσα της διάλυσης, προσπαθεί να απομακρύνει τα φώτα της δημοσιότητας από το σκάνδαλο Έπσταϊν και να μετακυλίσει τις βαρύτατες ευθύνες σε έναν πόλεμο κατά του Ιράν. Ωστόσο ο ιρανικός λαός αντιστέκεται με επιτυχία και παρά τις ηθικολογικές επικλήσεις της «σωστής πλευράς της ιστορίας» κανένας νοήμονας άνθρωπος δεν θεωρεί ότι το «καλό» σε αυτή την σύγκρουση ενσαρκώνεται από τα τέρατα του Έπσταϊν.