Η κλιμάκωση της κατάστασης στην Μέση Ανατολή αλλά και η ρητορική σύγκρουση μεταξύ του Τράμπ και της Αγίας Έδρας ώθησαν την ιταλική κυβέρνηση στο να αποστασιοποιηθεί από μία πολιτική άκριτης υποταγής στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Στις αρχές Απριλίου το ισραηλινό πυροβολικό έριξε προειδοποιητικές βολές στην ιταλική νηοπομπή της UNIFIL στο νότιο Λίβανο, με μία σφαίρα να προσγειώνεται μόλις ένα μέτρο μακριά από έναν Ιταλό στρατιώτη. Τότε η Μελόνι είχε χαρακτηρίσει το περιστατικό «εντελώς απαράδεκτο» και είχε καλέσει το Ισραήλ να σταματήσει τις επιθέσεις στο Λίβανο. Γενικότερα, τις τελευταίες εβδομάδες, η Ρώμη είχε αρχίσει να αποστασιοποιείται από την επιθετικότητα των Ισραήλ-ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. Στις 11 Μαρτίου, η Μελόνι χαρακτήρισε την ισραηλινή και την αμερικανική επέμβαση κατά του Ιράν ως «εκτός του πεδίου εφαρμογής του διεθνούς δικαίου». Στις 27 Μαρτίου η Ιταλία αρνήθηκε την άδεια χρήσης της βάσης Sigonella για στρατιωτικά αεροσκάφη των ΗΠΑ που κατευθύνονταν στην Μέση Ανατολή.
Ένας άλλος πολύ σημαντικός παράγοντας είναι η σύγκρουση μεταξύ του Ντόναλντ Τράμπ και του Πάπα Λέοντα ΙΔ. Στις 13 Απριλίου η Μελόνι χαρακτήρισε τα λόγια του Τράμπ εναντίον του Πάπα «απαράδεκτα» και τόνισε ότι δεν αισθάνεται άνετα σε μία κοινωνία όπου «οι θρησκευτικοί ηγέτες πρέπει να συμφωνούν με ότι λένε οι πολιτικοί ηγέτες». Οι θέσεις αυτές σημαίνουν κάποιες σημαντικές μετατοπίσεις για ένα κράτος που μέχρι χτές αποτελούσε τον δορυφόρο των ΗΠΑ στην Ευρώπη και το «αγαπημένο παιδί» του Τράμπ. Ωστόσο αυτό δεν συνεπάγεται ότι η Ιταλία περνάει σε μία ξεκάθαρη «αντι-ισραηλινή» και «αντι-αμερικανική» πολιτική αλλά ότι παύει να ευθυγραμμίζεται άκριτα με τις επιχειρήσεις στην Μέση Ανατολή ειδικά από την στιγμή που αυτές έχουν άμεσο ενεργειακό και εμπορικό κόστος είς βάρος της ίδιας.
Η στάση αυτή πρέπει να προβληματίσει την Ελλάδα η οποία αποτελεί μάλλον τον τελευταίο μεγάλο πιστό του Ισραήλ στην Ευρώπη. Η κυβέρνηση μας ευθυγραμμίζεται άκριτα με το Τελ Αβίβ λειτουργώντας περισσότερο σε μία λογική υποτακτικού και αποικιοκρατικού τύπου παρά αμοιβαίου οφέλους, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν την εκχώρηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Όπλων σε ισραηλινά κεφάλαια και την μαζική αγορά ακινήτων σε Ελλάδα και Κύπρο από ισραηλινούς.
Η Ιταλία και η Ελλάδα, όντας και οι δύο μεσογειακές χώρες, θα είχαν συμφέρον να αναπτύξουν μία από κοινού μεσογειακή πολιτική χωρίς να εγκαταλείψουν τα ερείσματα τους στον αραβικό κόσμο. Βέβαια αυτό προϋποθέτει μία Δεξιά η οποία θα απομακρυνθεί από τα νεοσυντηρητικά αντανακλαστικά που διαβρώνουν κάθε πολιτική και πολιτιστική συζήτηση και οδηγούν σε μία οσφυοκαμψία απέναντι στο Τείχος των Δακρύων και το Άγαλμα της Ελευθερίας.