του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Αναμφίβολα παρατηρώντας κανείς την ιδεολογικοπολιτική πορεία του 21ου αιώνα θα παρατηρήσει μία έκπτωση της δημιουργικότητας, του δυναμιτισμού, της καινοτομίας και της ώθησης των πολιτικών και ιδεολογικών κινήσεων. Ο 20ος αιώνας ήταν γεμάτος από ιδεολογικές και πολιτικές συγκλίσεις, αιρετικές συνθέσεις, ριζοσπαστικές ακτιβιστικές προτάσεις. Ο αντιφιλελευθερισμός της μεσοπολεμικής εποχής που συνδυάζε τα καλύτερα στοιχεία του Μπολσεβικισμού και του Φασισμού, το ρεύμα του «ναζιστικού μαοϊσμού» που εμφανίστηκε τη δεκαετία του 60 στην Ιταλία, η Τρίτη Θέση και πολλές ακόμη εκρηκτικές πολιτικές φόρμουλες εκφράζουν ακριβώς αυτή την ανάγκη για πολιτικοποίηση, αναζήτηση και ριζοσπαστικό συνδυασμό.
Αντιθέτως στον 21ο αιώνα παρατηρείται μία στειρότητα των πολιτικών ρευμάτων και της πολιτικής σκέψης, μία ιδεολογική καθίζηση. Που οφείλεται αυτό; Στις αλλαγές που επέφερε η εποχή και στην μεταμοντέρνα διαβολή των Ιδεολογιών. Αρχής γενομένης από την Αριστερά.
Ενώ στους προηγούμενους αιώνες η Αριστερά υποστήριζε μία κοινωνικοποίηση της οικονομίας, στο σήμερα η Αριστερά υποστηρίζει μία «Φυλετική Κοινωνικοποίηση» η οποία εκφράζεται με την κατάργηση των φυλετικών και εθνοτικών διαφορών και ταυτοτήτων, την ομογενοποίηση και την ισοπέδωση. Αυτή η «κοινωνικοποίηση» προεκτείνεται και στην δυαδικότητα των φύλων με την κατάργηση του δίπολου αρσενικού-θηλυκού και την επιβολή μίας υβριδικής ρευστότητας. Κοινώς στην κατάργηση και την δαιμονοποίηση κάθε ταυτοτικού ανθρώπινου προσδιορισμού.
Ποια είναι η απάντηση λοιπόν σε αυτό το παρανάλωμα; Απλούστατα η Ιδεολογία σήμερα, στον 21ο αιώνα, σημαίνει το που τάσσεσαι ως προς το να έχεις Φυλή, να έχεις Ταυτότητα. Η Ιδεολογία και η Πολιτική Αναφορά είναι απαραίτητη περισσότερο από ποτέ για να έχεις μία Φυλετική Ταυτότητα. Αυτή είναι η στάση των ανθρώπων της «Δεξιάς», των ανθρώπων που ανήκουν στο εθνικιστικό στρατόπεδο. Το να κατέχεις μία Ταυτότητα στο Εθνοφυλετικό Πεδίο και στο Πεδίο των Φύλων.
Ίσως βιώνουμε ένα Τέλος των Ιδεολογιών και μία Αρχή των Ταυτοτήτων. Η Αριστερά πίσω από το κάλυμμα των συνθημάτων, της ρητορικής και της ηθικολογίας της προβάλλει μία σύγκρουση ταυτοτήτων και προωθεί συγκεκριμένα φυλετικά συμφέροντα πάντοτε εις βάρος των Λευκών Ευρωπαίων και του παραδοσιακού κοινωνικού διπολισμού αρσενικού-θηλυκού. Μένει να υψωθεί μία απάντηση και μία συγκεκριμένη στάση απέναντι σε όλο αυτό. Ίσως αυτό στο οποίο οδηγείται η πολιτική είναι μία πάλη και έκφραση ταυτοτήτων.