του Άγγελου Δημητρίου
στο editorial του 14ου τεύχους
«Καθ᾽ὅ,τι ἄν αὐτοῦ τῆς μνήμης κοινωνήσωμεν, ἀληθεύομεν, ἅ δέ ἄν ἰδιάσωμεν, ψευδόμεθα»
(Ηράκλειτος, 540-480, Testimonia, Fragment 38)
Δεν συναντάται ποτέ εθνικιστής μονήρης, ιδιωτεύων, ατομιστής. Ο εθνικιστής πάντα αντικατοπτρίζει στο πρόσωπό του, το πρόσωπο του συντρόφου του. Πάντα διαπνέεται από το πνεύμα της κοινότητας, της ιεραρχικής ισοτιμίας. Πάντα βλέπει στον άλλον ένα πρόσωπο άξιο σεβασμού, διαμοιρασμού της γνώσης, της εμπειρίας, της αγωνιστικότητας.
Δεν υπάρχει εθνικιστής μονήρης. Ο εθνικιστής πάντα αντλεί δύναμη, ενεργητικότητα από την κατάφαση στο ανήκειν, πάντα συνομαδιάζεται και συν – χωρείται.
Η αλήθεια υπάρχει στο μοίρασμα, στην δοτικότητα, στην μετοχή. Ένα βάρος που μοιράζεται, ελαφραίνει. Μια ανάγκη που εξωτερικεύεται, εκπληρώνεται. Και η πλήρωση βρίσκει ανταπόκριση σαν δωρεά.
Για να επαληθευτεί η γνώση, μας λέει ο Ηράκλειτος, κοινωνείται, επικοινωνείται μοιράζεται. Δεν αληθεύει, η προσκόλληση στον ιδεολογικοπολιτικό «παλαιοημερολογιτισμό» ατομικών πεποιθήσεων, οι οποίες χρησιμεύουν μόνο για την αυτάρκη εξασφάλιση μιας ψυχολογικής αυτοδικαίωσης. Το δίκιο βρίσκεται εκεί που συναντάμε την άλλη παρουσία.
Οι καιροί πλειοδοτούν σε φωνές φραξιονισμού, σε κάλεσμα για διασπαστικούς εγκλωβισμούς σε κάθε είδους τσόφλια και καβούρια, σε άδεια δηλαδή κύμβαλα, κούφια και στείρα, εσωστρεφή.
Ο εθνικιστής δεν μπορεί να αναπαυτεί σε φατρίες, αλλά θάλλει και καρπίζει μέσα στην ζωή της κοινότητας. Στην κοινότητα μέσα θα βρει την διαφοροποίηση του εαυτού του. Στην κοινότητα μέσα θα εκφραστεί, θα δημιουργήσει, θα δραστηριοποιηθεί.
Η κοινότητα ανθίζει στην διαφορετικότητα, στην ανάδειξη της αυτοτέλειας μα όχι της παντοδυναμίας του ανθρώπου, ο πλούτος αναδεικνύεται από την ελευθερία της γνώσης του κάθε ρόλου ξεχωριστά, από την αυτογνωσία της προσωπικότητας.
Όσο θεραπεύουμε και ομορφαίνουμε και αποκαθαίρουμε την κοινότητα, τόσο η πράξη μας πλεονάζει σε επαναστατικότητα και καθαρότητα.
Γύρω στα δέκα χρόνια έχει που ξεκίνησε να δημιουργείται η οικογένεια της ΑΝΑΚΤΗΣΗΣ, και στα δέκα χρόνια αυτά, μέσα στην εμπιστοσύνη και την κατανόηση, το εγχείρημα δεν κακοφόρμισε, αλλά πλούτισε.
Μετά από αποτυχίες, αστοχίες, δυσκολίες και εμπόδια, διαμέσου «καιρών πονηρών», η ΑΝΑΚΤΗΣΗ κατάφερε να χτίσει την δική της κοινότητα, που έφτασε μέχρι τον πρώτο Ελεύθερο Κύκλο, κύκλο ταυτότητας και εμπιστοσύνης, για την εθνική σκέψη στον 21ο αιώνα.
Για ένα ακόμα τεύχος, καλή ανάγνωση!