του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού εθνικιστικού κινήματος δυστυχώς διακατέχεται από μία άγονη και παρωχημένη ρωσοφιλία. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλά μεγάλα ευρωπαϊκά εθνικιστικά ή πατριωτικά κόμματα τα οποία θεωρούν την Ρωσία ως αναγκαίο και απαραίτητο σύμμαχο, πυλώνα ενεργειακής σταθερότητας και υπερασπιστή μίας κάποιας παραδοσιακής κληρονομιάς και παραδοσιοκρατικής κουλτούρας έναντι της παγκοσμιοποίησης. Μπροστά σε αυτές τις θέσεις παραβλέπεται το ότι η Ρωσία αποτελεί έναν μεγάλο γεωπολιτικό αντίπαλο της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και μαζί με τις ΗΠΑ έναν συνδιεκδικητή της Παγκόσμιας Πλανητικής Ηγεμονίας έχοντας την Κίνα συνέταιρο σε αυτή την προσπάθεια. Ενώ τις προηγούμενες δεκαετίες τα ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα πρόβαλαν το σύνθημα «ΟΥΤΕ ΜΟΣΧΑ – ΟΥΤΕ ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ» μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την διαμόρφωση μίας μετακομμουνιστικής Ρωσίας ξαφνικά η Μόσχα έγινε ο παράδεισος της απανταχού «ακροδεξιάς».
Ωστόσο, μπροστά στα γεγονότα, τα αφηγήματα καταρρέουν. Η εκλογή του Τράμπ στις ΗΠΑ επιβεβαίωσε την αντιευρωπαϊκή στρατηγική των Γιάνκηδων που μαζί με τους Ρώσους στρέφονται από κοινού στον εχθρό τους που είναι η Ευρώπη. Δεν υπάρχει κανένας ανταγωνισμός Ρωσίας – ΗΠΑ, ούτε οι Ρώσοι αποτελούν τον μεγάλο σύμμαχο των εθνικιστών ενάντια στην αμερικανική παγκοσμιοποίηση όπως πλασάρεται. Τουναντίον από την Εποχή της Γιάλτας μέχρι σήμερα Ρώσοι και Αμερικάνοι τεμαχίζουν τον κόσμο και την Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής.
Η Ευρώπη επί χρόνια ήταν εγκλωβισμένη στην ενεργειακή εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο και τις ρωσικές ενεργειακές πηγές. Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και την αρχή των κυρώσεων πέρασε στην ανάγκη του αμερικανικού υγροποιημένου (LNG) φυσικού αερίου το οποίο πληρώνει σε υπέρτερο κόστος. Σε κάθε περίπτωση η λύση δεν είναι η επαναφορά στην ρωσική εξάρτηση όπως διατείνονται πολλά πατριωτικά κόμματα. Δεν μπορούμε να πηγαίνουμε από την Σκύλλα στη Χάρυβδη. Από τον ρωσικό εκβιασμό και την ρωσική υποτέλεια στην αμερικανική πρόσδεση.
Μπορεί για την Ευρώπη η ενεργειακή κρίση να βαθαίνει, ωστόσο οι δύο μεγάλες δυνάμεις τα βρίσκουν μία χαρά, επιβεβαιώνοντας το «πνεύμα της Γιάλτας». Στις 12 Οκτωβρίου Τράμπ και Πούτιν συμφώνησαν η Ρωσία να προμηθεύσει τις ΗΠΑ με 300.000 τόνους (δηλαδή 2,25 εκατομμύρια βαρέλια) ρωσικού ντίζελ. Η συμφωνία περιλαμβάνει η Ρωσία να στείλει άλλους 500.000 τόνους τον Νοέμβριο και επιπλέον 1 εκατομμύριο τόνους αργότερα. Η Αμερική η οποία πίεσε την Ευρώπη για το ενεργειακό εμπάργκο στη Ρωσία και, χτυπώντας το Ιράν, δημιούργησε μία παγκόσμια ενεργειακή κρίση που πλήττει πρωτίστως την Ευρώπη, μπροστά στη φρενήρη άνοδο των τιμών των καυσίμων επέλεξε να συμφωνήσει με τους Ρώσους για αγορές ντίζελ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ενεργούν για τον εαυτό τους, ενισχύοντας την Ρωσία, είς βάρος της Ευρώπης. Ο αμερικανικός και ρωσικός ιμπεριαλισμός αλληλοσυμπληρώνονται επί του πεδίου. Μέσα σε αυτή την διεθνή αστάθεια και το πνεύμα της «Νέας Γιάλτας» η Ευρώπη θα έπρεπε να επιδιώκει την ενεργειακή της αυτονομία εξετάζοντας την στροφή στην πυρηνική ενέργεια, την αξιοποίηση των τεράστιων φυσικών της πόρων και τις εξορύξεις στην Ανατολική Μεσόγειο που θα καταστήσουν την Πατρίδα μας σε μεγάλο ενεργειακό κόμβο και εξασφαλιστή της ευρωπαϊκής ενεργειακής σταθερότητας. Ίσως η Ευρώπη καταλάβει το τι λάθος έκανε συρόμενη τα προηγούμενα χρόνια πίσω από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εναντίον κρατών όπως η Λιβύη του Καντάφι, η Συρία του Άσαντ και το Ιράκ του Σαντάμ Χουσέιν, καθεστώτα με τα οποία θα μπορούσε σήμερα η ζώνη της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής να αποτελούσε ενεργειακό σύμμαχο ενάντια στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Μόσχας και της Ουάσινγκτον.
Σε κάθε περίπτωση για να αντιμετωπιστεί η «Νέα Γιάλτα» απαιτείται μία Ευρώπη η οποία θα αποβάλλει την φιλελεύθερη, γκλομπαλιστική ελίτ των Βρυξελλών, θα επιβεβαιώσει ξανά την Ταυτότητα και το Οργανικό Κράτος και θα βαδίσει στα βήματα ενός πραγματικού Ευρωπαϊκού Imperium.