του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Πριν από μερικές μέρες ο Εμανουέλ Μακρόν επισκέφθηκε την Συρία του τζιχαντιστή Αλ Σάρα. Ο Μακρόν ήταν ο πρώτος δυτικός ηγέτης που υποδέχτηκε τον Αλ Σάρα στα Ηλύσια Πεδία αλλά και ο πρώτος δυτικός ηγέτης που επισκέφθηκε την Συρία του νέου καθεστώτος μετά την πτώση Άσαντ. Με λίγα λόγια είναι ο πρώτος δυτικός ηγέτης που παρέχει διπλωματική νομιμοποίηση στο νέο τζιχαντιστικό καθεστώς που εδραιώθηκε και το οποίο φέρει στις πλάτες του το αίμα δεκάδων ελληνορθοδόξων Χριστιανών και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων όπως οι Δρούζοι και οι Αλαουίτες. Ο Μακρόν παρέχει εγγυήσεις αναγνώρισης σε έναν κουστουμαρισμένο πρώην τζιχαντιστή της Αλ Κάιντα ο οποίος ευθύνεται για δεκάδες σφαγές αλλά και για την υποκινούμενη δράση του ISIS στη Μέση Ανατολή. Μάλιστα του πρότεινε την επιστροφή 23 αρχαιολογικών θησαυρών που δανείστηκε η Γαλλία από την Δαμασκό κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου προκειμένου να τους προστατεύσει από τυχόν καταστροφές. Από ότι φαίνεται το σημερινό σαλαφιστικό καθεστώς δεν θεωρείται αρκετά βίαιο και φονταμεταλιστικό ώστε να κρίνεται απειλή για τα ελληνορωμαϊκά και βυζαντινά μνημεία.
Επί χρόνια η Συρία υπό τον Χαφέζ και εν συνεχεία τον Μπασάρ Άλ Άσαντ αποτελούσε ένα εθνικιστικό, σοσιαλιστικό και σφόδρα αντισιωνιστικό κράτος. Βασιζόταν στις αρχές της εθνικής ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας αρνούμενο να εκχωρήσει τον συριακό λαό και τις πλουτοπαραγωγικές του πηγές στις δομές της παγκοσμιοποιήσης και το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Η Συρία του Άσαντ απαγόρευε τον Τεκτονισμό ως μυστική οργάνωση και αποτελούσε για χρόνια ένα ακόμη προπύργιο ενάντια στον ισραηλινό επεκτατισμό και τον αμερικανοκινούμενο ισλαμικό φονταμεταλισμό.
Από το 2011 και μετά, η Συρία αποσταθεροποιήθηκε από τον εμφύλιο πόλεμο που υποστηρίχθηκε από το εξωτερικό. Δυτικές δυνάμεις υποταγμένες στον Σιωνισμό (Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο), οι μοναρχίες του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Κατάρ) και η Τουρκία χρηματοδότησαν, όπλισαν και εκπαίδευσαν ομάδες ανταρτών, συμπεριλαμβανομένων των τζιχαντιστών του ISIS και της Άλ Κάιντα.
Ο τότε Γάλλος Υπουργός Εξωτερικών, Λοράν Φαμπιούς, δήλωσε το 2012 ότι το Μέτωπο Αλ-Νούσρα (το συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα) έκανε «καλή δουλειά». Το Ισραήλ υποστήριζε ενεργά τις τζιχαντιστικές ομάδες. Το 2016, ο Εφραίμ Χαλεβί, επικεφαλής της Μοσάντ, υπερασπίστηκε την ιατρική βοήθεια που παρείχε το Ισραήλ στους μαχητές του Μετώπου Αλ-Νούσρα ενώ ο Μοσέ Γιααλόν, ο Ισραηλινός Υπουργός Άμυνας, δήλωσε την ίδια χρονιά: «Αν η επιλογή είναι μεταξύ του Ιράν και του Ισλαμικού Κράτους, επιλέγω το Ισλαμικό Κράτος». Το Ισραήλ υποστήριξε επίσης φονταμενταλιστικές ανταρτικές ομάδες κοντά στα Υψίπεδα του Γκολάν, όπως η Αλουίγια αλ-Φουρκάν, για να αποδυναμώσει τη Χεζμπολάχ και το Ιράν.
Τον Δεκέμβριο του 2024, το καθεστώς Άσαντ ανατράπηκε από τους τζιχαντιστές αντάρτες με εμπροσθοφυλακή την Χαγιάτ Ταχρίρ αλ-Σαμ (HTS), μια θυγατρική της Αλ Κάιντα. Το Ισραήλ και η Τουρκία πανηγύρισαν την πτώση του Άσαντ καλωσορίζοντας το νέο ισλαμικό καθεστώς.
Ο Ερντογάν αμέσως ξεκίνησε μία πολιτική εντατικής συνεργασίας με τους ομόθυμους του τζιχαντιστές της συριακής κυβέρνησης τους οποίους για χρόνια άλλωστε εξόπλιζε. Στρατηγικές και στρατιωτικές συμφωνίες, καταπολέμηση του κουρδικού αυτονομισμού αλλά και οριοθέτηση ΑΟΖ είς βάρος της Κύπρου. Από την άλλη το Ισραήλ που για χρόνια ενίσχυε τους τζιχαντιστές και τους υπόλοιπους αντικαθεστωτικούς αντάρτες εκμεταλλεύεται την υφιστάμενη κατάσταση για να προωθήσει μία βαλκανοποίηση της Συρίας υποστηρίζοντας τους Δρούζους αυτονομιστές.
Πρόκειται για μια συνεκτική σιωνιστική στρατηγική: η χρησιμοποίηση των σαλαφιστών-τζιχαντιστών ως εργαλεία για την αποδυνάμωση των αραβικών κρατών και την επέκταση της ισραηλινής επιρροής. Ο σιωνισμός έχει υποστηρίξει τις τρομοκρατικές ομάδες που τώρα κυβερνούν την Συρία. Σκοπός η διάλυση της χώρας, η διαίρεση σε αντίπαλες σφαίρες επιρροής ώστε να αποδυναμωθεί πλήρως ο ιρανικός άξονας και να περικυκλωθεί η Χεζμπολάχ.
Οι ελληνορθόδοξοι, οι Αλουίτες, οι Δρούζοι και τα συμφέροντα του Ελληνισμού στη Μέση Ανατολή αποτελούν τα μεγάλα θύματα αυτού του γεωστρατηγικού παιχνιδιού που εξυπηρετεί το Τελ Αβίβ, την Άγκυρα, την Ουάσινγκτον και τις μοναρχίες του Κόλπου.