γράφει ο Άγγελος Δημητρίου
Η αμφισβήτηση των παραδεδομένων πολιτισμικών σταθερών από την οικονομική και πολιτική εξουσία, θεσμικά και συστηματικά, είναι ένα δεδομένο που επιφέρει σταδιακά και αυξανόμενα την αντίδραση στην αποδόμηση.
Ενώ το μεγαλύτερο μέρος των ευρωπαϊκών λαών εμμένει στον λήθαργο του ατομισμού και του υλισμού, ενώ η ευρωπαϊκή νεολαία είναι παγιδευμένη στην αδιέξοδη ουτοπία του ανταγωνισμού για την κοινωνική και οικονομική ανέλιξη, την ίδια στιγμή ένα σημαντικό μέρος των Ευρωπαίων φαίνεται να θέλει να αντιδράσει, κάτι που τα τελευταία χρόνια αποτυπώνεται στις ανά την Ευρώπη εκλογικές αναμετρήσεις.
Η αντίδραση είναι ακόμα αμήχανη, πολυεδρική και διασπασμένη, με λάθη απειρίας και πισωγυρίσματα, όμως είναι γεγονός ότι ο εθνικισμός δεν είναι πια στο περιθώριο. Οι φορείς του προσπαθούν και ορισμένες φορές επιτυγχάνουν να θέσουν στο δημόσιο διάλογο τις δικές τους προτεραιότητες, δίνουν στην πολιτική επικαιρότητα το δικό τους στίγμα, εξωτερικεύουν την ιεράρχηση των πολιτικών αναγκών κατά τα δικά τους δεδομένα. Γενικά, ο εθνικισμός είναι πλέον παρών και υπολογίσιμος σαν πολιτική δύναμη με αυτόνομο πολιτικό λόγο και καινούριες προτάσεις.
Πολιτικά κόμματα και αυτόνομες ομάδες, συλλογικότητες και ακτιβιστικές πρωτοβουλίες δίνουν την αίσθηση μιας ανανέωσης, μιας κινητικότητας, μιας τάσης αντίστασης. Παράλληλα πια με τα σαθρά δεδομένα της πραγματικότητας, αναπτύσσονται εστίες αισιοδοξίας, οικοδόμησης νέου φρονήματος και πολιτικής κουλτούρας. Επίσης παράλληλα ωστόσο, η κρατική και παρακρατική αντίδραση, το πνεύμα της παρακμής, υπονομεύει με κάθε τρόπο την παραπάνω κινηματική ανάπτυξη, βίαια και μεθοδικά.
Ένας προσιτός και πραγματοποιήσιμος στόχος είναι η εκ νέου και εξ υπαρχής διαπαιδαγώγηση της νεολαίας, της μόνης μερίδας του λαού που μπορεί να επιτελέσει εκ βάθρων αλλαγές. Όχι απλά ο προσεταιρισμός της και η αξιοποίηση της για ψηφοθηρικούς λόγους, αλλά ο μετασχηματισμός των απολίτικων νέων σε πολιτικούς στρατιώτες, σε νέους συντρόφους με ξεκάθαρη την συνείδηση για την αναγκαιότητα μορφοποίησης ενός άλλου κόσμου, τον αγώνα απέναντι σε μια ολόκληρη τάξη πραγμάτων που αντιπαλεύει την ίδια μας την ατομική και συλλογική ύπαρξη.
Άλλος στόχος που μπορεί να τεθεί είναι η ίδια η πολιτικοποίηση της μάζας. Η μετατροπή του παθητικού ψηφοφόρου σε ενεργό πολίτη. Να γίνει η πολιτική ενασχόληση φροντίδα του καθενός, χωρίς να αφήνεται η τύχη της ζωής μας σε κάστες πολιτικών και κεφαλαιοκρατών εξουσιαστών. Να εμπεδωθεί ότι η πολιτική αποτελεί μια διαρκή φροντίδα για εμάς και τον διπλανό μας. Και αυτό θα γίνει μόνο όταν κατορθωθεί να επαναξιολογηθεί η πολιτική ως έννοια, να επανατεθεί το περιεχόμενο της προς συζήτηση, να απαγκιστρωθεί από το κατεστημένο περιεχόμενο που η πολιτική τάξη την περιορίζει.
Η μόδα παρέρχεται και αντικαθίσταται περιοδικά, προορισμένη για την λήθη και το εφήμερο. Όμως ο εθνικισμός διαθέτει την ποιότητα μιας προαιώνιας ουσίας που συνέχει τις κοινωνίες και ολοκληρώνει τα άτομα. Γι’ αυτό και θα διαρκέσει!