του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Ο Μάης του 68 επιβιώνει, πρώτα ως εικόνα και ως σύμβολο. Όχι άδικα, αφού ήταν η πρώτη επανάσταση στην Ιστορία, κατά την οποία το εικονικό – η αναπαράσταση μέσω της διαφημιστικής προβολής των γεγονότων – υπερίσχυσε έναντι των όσων πραγματικά συνέβησαν». Αυτό γράφει ο Ανδριάνος Εριγκέλ στο βιβλίο του «Μάης του 1968: Μία νεοφιλελεύθερη πολιτιστική επανάσταση» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξοδος.
Κάτι αντίστοιχο μπορεί κάποιος να ισχυριστεί και για τις πρόσφατες ταραχές στη Γαλλία. Οι εικόνες με τα μπάχαλα, τα καμμένα καταστήματα και αυτοκίνητα, τις σπασιματικές και τα θρύψαλα κάνουν τον γύρο του κόσμου δίνοντας την εντύπωση ότι μιλάμε για κάποια σπουδαία εξέγερση. Μόνο που τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Στον μεταμοντερνισμό το Φαίνεσθαι υπερισχύει του Είναι.
Στη Γαλλία δεν συμβαίνει καμία επανάσταση. Οι εξουθωνέμενες, από τα υπαρκτά προβλήματα που δημιουργεί ο νεοφιλελευθερισμός, μάζες της Gen Z βγήκανε στους δρόμους φέροντας μαζί τους κάποια συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις. Μέσα σε αυτούς παρείσφρησαν και τα στίφη των Αφρικανών που επιδιώκουν την επιβολή της εδαφικής τους κυριαρχίας στην Ευρώπη, οι οποίοι βρήκαν μία ευκαιρία μέσα στη γενικότερη σαλάτα που επικράτησε, να πλιατσικολογήσουν, να διαλύσουν, να κάψουν και να ριμάξουν. Μαζί με την υποκίνηση και την στήριξη της γαλλικής ισλαμοαριστεράς του Μελανσόν οι συμμορίες των Αλγερινών και των Μαροκίνων κατέστρεψαν τις πόλεις και έσπειραν την τρομοκρατία στους γαλλικούς δρόμους επιβεβαιώνοντας το ότι δεν προκείται για κάποια άνοδο ενός επαναστατικού, λαϊκού κινήματος αλλά απλά για την επίδειξη δύναμης των παράνομων μεταναστών που κατακλύζουν την χώρα. Αυτό που στην Ιταλία αποκαλούν «maranza», στην Γαλλία «banlieues» και εδώ στην Ελλάδα θα την περιγράφαμε ως την καγκουροποιημένη, αγροίκα μάζα μίας νεολαίας της Trap η οποία απλά διψάει για μπάχαλα και ντόρο. Ένας ετερόκλητος όχλος λούμπεν στοιχείων που απλώς προσδοκούν άνευ νοήματος εντάσεις βρήκε πατήμα πάνω στη κοινωνική διάλυση που έχει επιφέρει ο νεοφιλελευθερισμός να ξεδώσει, να ξεσπαθώσει και να σπάσει. Δεν είναι επανάσταση αλλά το μεταμοντέρνο επαναστατικοφανές lifestyle των «radical chic» που ενώ «επαναστατεί» κάνει live στο TikTok, stories στο Instragam και likes στο Facebook. Δεν πρόκειται περί επανάστασης όταν βλέπουμε εικόνες από «επαναστάτες» να εισβάλουν στην Gucci, την Louis Vitton και την Zara για να φορέσουν τα ακρίβα ρούχα και ρολόγια ποζάροντας με αυτά. Εκτός και αν μιλάμε για την επανάσταση των πεντάχρονων!
Εδώ βλέπουμε και το πόσο έχει ξεφτίσει η σύγχρονη Αριστερά. Αυτοί που κάποτε ανέδειξαν την Σχολή του Μαρξισμού, η οποία παρά τις ιδεολογικές διαφωνίες, προχωρούσε σε μία εμβριθή ανάλυση των κοινωνικών φαινομένων, των σταδίων της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της Νεωτερικότητας, σήμερα χειροκροτούν εξαγριωμένα πλήθη αλγερομαροκινών, μαυροφορεμένους κάγκουρες που τα σπάνε και τραβάνε stories, λούμπεν στοιχεία κοινωνικά απόκληρων που εκμεταλλεύονται το χάος για να διασκεδάσουν. Très banal θα έλεγε κανείς…
Προχωρώντας σε μία κοινωνική ανάλυση του φαινομένου η αλήθεια είναι ότι πράγματι ο νεοφιλελευθερισμός έχει δημιουργήσει μία νέα μεγάλη κοινωνική και οικονομική κρίση η οποία μαστίζει τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Το στεγαστικό ζήτημα με την κατακόρυφη αύξηση των ενοικίων και τoυ κόστους των ακινήτων, ο πληθωρισμός και η αύξηση των τιμών, η αύξηση του κόστους του πετρελαίου και γενικά της ενέργειας, όλο αυτό το μπαράζ κάνει την ζωή πιο δύσκολη και το κόστος διαβίωσης όλο και υψηλότερο. Μαζί και το καυτό ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης που γεμίζει τις παρυφές των ευρωπαικών πόλεων με γκετοποιημένες γειτονιές αλλοδαπών οι οποίοι διογκώνουν το πρόβλημα της κοινωνικής ένδειας. Οι ευρωπαϊκοί λαοί βρίσκονται αντιμετώποι μέ την φτωχοποίηση, την στέρηση του Ονείρου και την δυνατότητα να διαγράψουν ένα υγιές μέλλον για αυτούς και τα παιδιά τους.
Όσον αφορά την στασή που οφείλουν να τηρήσουν οι Εθνικιστές, καλό θα ήταν να αφήσουμε πέρα τους πασιφιστές κήρυκες του «νόμος και τάξη» και τους απολογητές ενός αποστειρωμένου συντηρητισμού. Ο νεοφιλελευθερισμός καταρρέει μέσα από τις τρομερές κρίσεις που ο ίδιος δημιούργησε. Τα ανοιχτά σύνορα και ο πολυφυλετισμός προκάλεσα παράλληλες πολιτισμικές και κοινωνικές πραγματικότητες αναφομοίωτων στοιχείων που αναμφισβήτητα κάποια στιγμή θα συγκρουστούν για κυριαρχία. Η ελεύθερη οικονομία και το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα οδηγούν στην φτώχεια και την εξαθλίωση τους Λαούς και τα Έθνη στερώντας όλο και βασικότερα αγαθά και κεκτημένα όπως αυτό της Στέγης και της Διαβίωσης. Οι Εθνικιστές δεν έχουν να υπερασπιστούν τίποτα από το Χάος που επικρατεί, ούτε και από την κατεστημένη θνήσκουσα τάξη πραγμάτων. Αντιθέτως, οφείλουν να επιταχύνουν την κατάρρευση ώστε να μπορέσουν να χτίσουν τον Πολιτισμό από την αρχή, να δημιουργήσουν μία νέα, πραγματική Ευρωπαϊκή Τάξη Πραγμάτων.