του Κωνσταντίνου Θ. Παπαδογιάννη
Καλλιέργησε την τάση που σου έδωσε ο Πάνσοφος Δημιουργός για Ομορφιά και για μάχη με ότι την επισκιάζει. Αν ανθίζει κάτι μέσα μας ακόμα, σε αυτήν την «πολύχρωμη» εποχή των φώτων και των σβησμένων μυαλών και συναισθημάτων, είναι η Ιερή Ιδέα. Είναι ο πόνος, για ότι επιθυμούμε να διατηρήσουμε αναλλοίωτο ως κόρη οφθαλμού, όπως το παραλάβαμε.
Η Πίστη για εκείνη την μέρα, που δεν θα βυθίζονται όλα πλέον στο σκοτάδι του «μαθηματικού» μας αφανισμού. Εκεί όπου ενώνεται η Ζωή με το Νόημα, ο Αγών με την Πατρίδα, η Ρίζα με τον Ουρανό. Η Ανθρώπινη Υπάρξη έχει λόγω αναφοράς όταν παλεύει για την Δόξα και την Υστεροφημία, όχι ατομικιστικά και εγωιστικά, αλλά Κοινωνικά και Εθνικά. Αν θέλουμε να συναντηθεί το Πνεύμα θα πρέπει η μικροαστική αντίληψη της Ζωής να δει το Αίμα. Αν δεν δώσει το δεύτερο, το παρελθόν και η Σοφία που φέρει μαζί του, μας έχει αποδείξει πώς σίγουρα δεν πρόκειται να λάβει και το πρώτο. Αν θέλουμε να έχουμε τον Θεό μαζί μας, θα πρέπει να θυσιάσουμε το εσωτερικό μας «ζιζάνιο», ‘κείνο το εωσφορικό «εγώ» που μας «τρώει» και μας υποθάλπει καθημερινώς. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να απορρίψουμε κάθε έκφανση λατρείας και αγάπης προς οτιδήποτε υλιστικό.
Στο βασίλειο της μετριότητος που λέγεται δημοκρατία, είναι αδύνατον για τον μέσο ηθελημένο σκλάβο, να αντιληφθεί την μαρτυρία ενός Ανθρώπου για την Φυλή και τον Χριστό. Ιδιαίτερα όταν ο μηδενισμός τον έχει γοητεύσει τόσο, ώστε να έχει κάνει το βέβηλο ιδιοσυγκρασία του. Ένας εκφυλισμένος καρπαζοεισπράκτορας, που αρνείται να αντιμετωπίσει με σθένος την πραγματικότητα που τον καταστρέφει και τον οδηγεί στον ψυχικό ολετήρα.
Το Αντίδοτο στην νόσο σου, είναι ο εναγκαλισμός του Ήθους και της Αρετής που απώλεσες. Είναι η μετουσίωση των Αρχαίων Ελληνικών Θέσεων και Θεωρήσεων στον Βίο σου. Η στροφή στην Ελληνορθόδοξη Παράδοση και η επανακαλλιέργεια της χαμένης σου συνείδησης. Μην δίνεις άλλο χώρο στην πτώση σου. Σήκω, μελέτα, σκέψου, ενεργοποιήσου και «ΕΠΟΥ ΘΕΩ – Ακολούθα τον Θεό»!