του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Θα έλεγε κανείς παράλογους τους πανηγυρισμούς της αριστεράς γύρω από τα εκλογικά αποτελέσματα στην Ουγγαρία. Η αγαλλίαση τους για την εκλογή ενός συντηρητικού, μέλους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, φιλελεύθερου, αντι-μεταναστευτιστή και εκλεκτού της ευρωγραφειοκρατίας των Βρυξελλών σημαίνει ουσιαστικά το «φίλημα της παντόφλας» σε έναν ιδεολογικό τους αντίπαλο.
Επί δεκαετίες, αριστεροί και φιλελεύθεροι, περιέγραφαν τον Ορμπάν ως έναν δικτάτορα και ατσάλινο σατράπη που διατηρεί ένα εκμοντερνισμένο μοντέλο των Γκούλαγκ. Βέβαια η «δικτατορία» του ήταν φτιαγμένη όπως φαίνεται από πηλό… Η μεγάλη εκλογική επιτυχία του αντιπάλου του καταρρίπτει το αφήγημα. Και έτσι μία ξεθωριασμένη Αριστερά που έχει καταντήσει lifestyle θεωρεί μεγάλη νίκη της «Αντίστασης» την εκλογή ενός φιλελεύθερου πολιτικού, πιστού στο αστικό σύστημα και στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Είναι απίστευτο το που ξέπεσε η κόκκινη σημαία. Η «επανάσταση» τους έχει υποβιβαστεί σε λατρεία για έναν Χριστιανοδημοκράτη από την Βουδαπέστη, συνδυασμένη με την σαμπάνια του Ευρωκοινοβουλίου και τον χαβιάρι του «ουρανίου τόξου» που προσφέρει η συμπεριληπτική «δημοκρατία». Η αριστερά έχει πλέον γίνει γκροτέσκο: βολεύεται με την κεντροδεξιά για να αποφύγει να αντιμετωπίσει το δικό της τέλος.
Όσον αφορά την δική μας στάση, την στάση των εθνικιστών, αυτή θα κρίνει τα πράγματα στην πορεία. Η ήττα του Ορμπάν οφείλεται στην έξαλλη διαφθορά της διακυβέρνησης του και ίσως στην ξενοδουλεία που τον καθιστούσε πιστό σκυλάκι άλλοτε του Πούτιν και του Ερντογάν, άλλοτε του Τράμπ και άλλοτε του Νετανιάχου. Ο νέος Πρόεδρος είναι και αυτός εναντίον της παράνομης μετανάστευσης και ως φαίνεται συντηρητικός σε ζητήματα ταυτότητας φύλου. Το μόνο που αλλάζει ουσιαστικά μεταξύ Ορμπάν και Μαγιάρ είναι η εξωτερική πολιτική με τον δεύτερο να έχει ξεκάθαρη φιλο-ευρωπαϊκή και φιλο-ΕΕ κατεύθυνση.
Το βασικό ερώτημα: θα μπορέσει ο Μαγιάρ να κρατήσει μία εθνικά ανεξάρτητη Ουγγαρία μακριά από την μέχρι τώρα υποταγή στους κυρίαρχους ιμπεριαλισμούς των ΗΠΑ, της Ρωσίας και του Ισραήλ; Θα μπορέσει να παρέχει τα προκαταρκτικά βήματα για την δημιουργία ενός εναλλακτικού, αυτόνομου και ανεξάρτητου ευρωπαϊκού μπλόκ που θα οικοδομεί μία συμμαχία καταπιεσμένων εθνών ως γεωπολιτικό αντίβαρο;