του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Στις 19 Ιουλίου, ο Abderrahim Fakir, ένας 43χρονος Μαροκινός, πέθανε στη Μπολόνια μετά από αστυνομική επέμβαση που είχε σκοπό να τον συλλάβει, αφού προηγουμένως είχε επιτέθει σε έναν άνδρα που στάθμευε το αυτοκίνητο του έξω από το κτήριο που έμενε η αδελφή του στην εργατική γειτονιά Πινάστρο. Ο θάνατος του συνέπεσε χρονικά με αυτόν του Carlo Giuliani του ακροαριστερού ακτιβιστή που δολοφονήθηκε από την αστυνομία στην σύνοδο των G8 στη Γένοβα το 2001. Η ακροαριστερά εκμεταλλεύτηκε αυτή την σύμπτωση για να εξαπολύσει ταραχές και μαζικές καταστροφές στη πόλη της Μπολόνια αξιοποιώντας την «καλύτερη» θεματική της: αυτή της διατομεακής καταπίεσης.
Σε αντίθεση με ότι ισχυρίζεται η πλέον νεοφιλελεύθερη Αριστερά – γνήσιο τέκνο του Μάη του 68 – περί «καταπίεσης» ο Μαρξισμός αποτελεί ένα κατ’εξοχήν κρατικιστικό δόγμα. Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου τα κράτη του Ανατολικού Μπλόκ επιβεβαίωσαν την σκληρή κρατική καταστολή που ασκούσαν οι «κόκκινες δικτατορίες» σε βάρος των ανθρώπων και των ατομικών, προσωπικών δικαιώματων. Οπότε φαντάζει αρκετά παράδοξη η κριτική του σημερινού «προοδευτικού ουρανίου τόξου» στην καταστολή και την καταπίεση αφού ο μαρξιστικός ιδεολογικός τους προπάτορας είχε καθιερώσει μία από τις πιο άτεγκτες μορφές κυριαρχίας.
Ο Εθνικιστής μπορεί να κατανοήσει την λογική οποιουδήποτε επαναστατικού κινήματος σε μία ενδεχόμενη σύγκρουση με τα σώματα ασφαλείας και τον κρατικό μηχανισμό αφού θεωρεί τον τελευταίο ως την υψηλότερη μορφή αστικής ιεραρχίας και υπερδομής. Με αυτή την λογική η αστυνομία γίνεται η ένοπλη πτέρυγα του καπιταλιστικού συστήματος και της αστικής πραγματικότητας, ένα status quo το οποίο ο Εθνικιστής Επαναστάτης επιθυμεί να καταργήσει.
Ωστόσο εδώ δεν πρόκειται πλέον για ένα απλό ζήτημα δημοσίας τάξης αλλά για το νέο ιδεολογικό χαρτί της Αριστεράς: αυτό της διατομεακής καταπίεσης, της κατάργησης κάθε μορφής ιεραρχίας, δομής και εξουσίας.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία νέα ηθική σκλάβων που απλά θέλουν να νιώσουν «απελεύθεροι» βασιζόμενοι σε έναν πρωτόγονο αταβισμό. Η απουσία του δικού τους εσωτερικού θεμελίου τους καθιστά ανίκανους να αναγνωρίσουν οποιοδήποτε άλλο θεμέλιο της κοινωνίας και άρα την ανάγκη μίας συγκροτημένης και κατευθυνούμενης δομής. Ο Ιούλιος Έβολα χρόνια πριν είχε περιγράψει πολύ καλύτερα αυτές τις πρωτόγονες μορφές διαμαρτυρίας. Μία νεοαριστερή λατρεία της γκρίνιας η οποία στερείται από τα ίδια τα μαρξιστικά δόγματα της ορθόδοξης και ντετερμινιστικής ανάγνωσης που οδηγεί σε συγκεκριμένες και δογματικές μορφές ταξικής πάλης. Η Αριστερά πλέον καταφεύγει στα παραμύθια της διατομεακής καταπίεσης και ενός υστερικού και φαντασιόπληκτου «ανθρωπισμού» σχηματίζοντας έναν κοινωνικό πολτό από παράνομους μετανάστες, ριζοσπαστικές φεμινίστριες, ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές και πολλά ακόμη φρικιά που βασίζονται στό όργιο ενός καταστροφικού μηδενισμού.
Ωστόσο αυτό το ιδεολογικό υποκατάστατο της ταξικής πάλης μπορεί πολύ εύκολα να απορροφηθεί από τον καπιταλισμό. Ο σύγχρονος καπιταλισμός έχει ήδη αφομοιώσει πλήρως την αριστερή σκέψη καθιστώντας την παντελώς ακίνδυνη. Σε αντίθεση με τον Ορθόδοξο Μαρξισμό που είναι πεισματικά εδραιωμένος σε μία οικονομική ανάλυση της ιστορίας, η νεοαριστερή αντιρατσιστική διαμαρτυρία δεν επηρεάζει την δομή της εξουσίας ούτε την οικονομική δομή. Ίσα ίσα που αυτή γίνεται απολύτως ανεκτή από τα μεγάλα μιντιακά και εταιρικά συγκροτήματα καθιστώντας της μέρος της αγοράς και της αγοραίας κουλτούρας. Η απομάκρυνση όλων των υπολειμμάτων εξουσίας, ταυτότητας, οικογένειας και εθνικών συνόρων είναι απολύτως συμφέρουσα για τον καπιταλισμό.