του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Το δικαστήριο της Δαμασκού καταδίκασε ερήμην σε θάνατο τον Μπασάρ Αλ Άσαντ μαζί με τον αδελφό του Μαχέρ και άλλα μέλη του καθεστώτος που κυβερνούσε την Συρία μέχρι τον Δεκέμβριο του 2024. Η ποινή αυτή έχει περισσότερο συμβολικό και ταυτολογικό χαρακτήρα παρά πραγματικό. Είναι η συμβολική καταδίκη σε θάνατο του καθεστώτος του Μπααθισμού, η οποία ξεκίνησε ιστορικά από το 2011 όταν η CIA, το Ισραήλ, η Τουρκία και το ΝΑΤΟ ξεκίνησαν την απόπειρα αποσταθεροποίησης της Συρίας και ανατροπής του νόμιμου κράτους.
Ο πόλεμος στη Συρία δεν μπορεί να περιοριστεί στην αφελή υπόθεση της «εξέγερσης εναντίον ενός δικτάτορα». Οι διαμαρτυρίες που ξεκίνησαν το 2011 γρήγορα έλαβαν τον χαρακτήρα του «πολέμου αντιπροσώπων» καθώς οι υποκινούμενες δυνάμεις εξυπηρετούσαν τα δόλια συμφέροντα του Αμερικανοσιωνισμού με την λεγόμενη «Αραβική Άνοιξη».
Οι ΗΠΑ και η CIA ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα εξοπλισμού και εκπαίδευσης των αντικαθεστωτικών ανταρτών στη Συρία από το 2012, ενώ η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και η Τουρκία τροφοδοτούσαν επίσης με όπλα και χρήματα την εξέγερση. Η Ουάσινγκτον χρησιμοποίησε τον τζιχαντισμό και τον ISIS για για να εξυπηρετήσει τον στρατηγικό της στόχο που ήταν η διάλυση της Συρίας. Το «ισλαμικό τέρας» ήταν χρήσιμο στους Γιάνκηδες για να καταβροχθισθούν τα εδάφη, ο στρατός, οι υποδομές και η κρατική υπόσταση της Συρίας.
Η Δύση, παρά την υποκριτική αντίθεση της στον ISIS, πάντα θεωρούσε την απονομιμοποίηση του Μπααθισμού υψίστης σημασίας. Ο τζιχαντισμός ο οποίος σήμερα κυβερνάει την Συρία με τις ευλογίες της Δύσης, ενισχύθηκε, γιγαντώθηκε και εδραιώθηκε χάρη σε αυτήν. Και υπό αυτή την έννοια είναι αδύνατον να μην θυμόμαστε και να μην τιμούμε τους δεκάδες μαχητές του Συριακού Αραβικού Στρατού που έπεσαν υπερασπιζόμενοι την Πατρίδα τους και μαζί την Ευρώπη από την τζιχαντιστική τρομοκρατία.
Μαζί με τον Άσαντ κατέρρευσε και ένας ολόκληρος κόσμος. Ένας κόσμος που αναδύθηκε στην Μέση Ανατολή τον 20ο αιώνα και που είχε ως βάσεις τον Εθνικισμό, τον Σοσιαλισμό, τον Εκσυγχρονισμό και την επιθυμία για την Οικοδόμηση Κυρίαρχων Εθνικών Κρατών πάνω στο θρησκευτικό κοσμικισμό. Ένας κόσμος «Τρίτου Δρόμου» και «Τρίτης Θέσης» μακριά τόσο από τον Αμερικανισμό όσο και από το κομμουνισμό του Ανατολικού Μπλόκ στηριζόμενος πάνω στην Εθνική Ανεξαρτησία. Ένας κόσμος που σίγουρα δεν ήταν άγιος και αθώος, συχνά γινόταν διεφθαρμένος και άγριος, αλλά δεν ήταν αναγώγιμος στον ισλαμισμό ούτε και στην προτεκτορατική λειτουργία προς όφελος ξένων δυνάμεων. Το Μπααθικό Ιράκ καταστράφηκε από την Αμερικανική εισβολή του 2003. Η Λιβύη του Καντάφι διαλύθηκε από την Δύση το 2011. Ο παλιός παλαιστινιακός εθνικισμός της PLO αντικαταστάθηκε από την φονταμεταλιστική Χαμάς και τους αβέβαιους σκοπούς που εξυπηρετεί. Και με την ανατροπή του Άσαντ έπεσε και η Συρία η οποία παρέμενε, με όλες τις αντιφάσεις της, το τελευταίο αραβικό εθνικό-κοινωνικό κράτος στην Μέση Ανατολή που αποτελούσε αυτόνομη γεωπολιτική οντότητα και όχι ξένο προτεκτοράτο.
Και έτσι, σήμερα φτάσαμε στη τουρκόφιλη κυβέρνηση μαριονέτα του Αχμέντ Άλ Σάρα, η οποία μεταξύ άλλων, ευθύνεται για τους θανάτους δεκάδων Ελληνορθόδοξων Χριστιανών της Συρίας. Στις 14 Αυγούστου δολοφονήθηκε στην «Κοιλάδα των Χριστιανών» (Wadi Al – Nasara) ο Ναντέρ Μπούλος Τάνους. Ένα συμβάν που εξαπέλυσε ένα κύμα τρομοκρατίας στη ελληνορθόδοξη κοινότητα ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου. Η δολοφονία αυτή είναι μόνο ένα κομμάτι στο πάζλ των διώξεων που δέχονται οι Χριστιανοί της περιοχής αλλά και οι υπόλοιπες θρησκευτικές μειονότητες από την ισλαμική κυβέρνηση Σάρα. Το ίδιο ελληνικό ΥΠΕΞ το οποίο κάνει πρόβες «λεονταρισμού» απέναντι στο Ιράν και στέλνει «Patriot» στην Σαουδική Αραβία κωφεύει σε όσα συμβαίνουν στη «Χώρα της Ζηνοβίας». Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνάμε ποιοί είναι ένοχοι για την καταστροφή της Ρωμιοσύνης στη Μέση Ανατολή.