Μελετώντας τον Oswald Spengler, ανακαλύπτουμε πολλά και βλέπουμε ιδιαίτερα σήμερα, ότι η σκέψη του είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Τώρα που όλα χάνονται και η νεωτερικότητα δείχνει την πλέον ωμή μορφή της.
O μεγάλος Γερμανός στοχαστής – ο οποίος δικαιώθηκε – , ισχυρίστηκε ότι ήθελε να απελευθερώσει τον γερμανικό σοσιαλισμό από τη σκιά του Marx. Ο ορισμός του «σοσιαλισμού» σύμφωνα με τον ίδιον, δεν είναι ένα δογματικό σύστημα, ούτε απαραίτητα ένα στάδιο στην παγκόσμια ιστορία της ανθρωπότητας. Ο σοσιαλισμός, όπως τον ορίζει στο έργο του «Πρωσισμός και Σοσιαλισμός», είναι μια πολιτική αντίληψη που συνδέεται με έναν εθνικό πολιτισμό. Ο γερμανικός λαός, στις συγκεκριμένες πρωσικές του καταβολές, ήταν ένας λαός εργατών και δημοσίων υπαλλήλων. Ο πρωσικός σοσιαλισμός αντιτάχθηκε στον αγγλικό ατομικισμό και στον ιταλικό και γαλλικό αναρχισμό. Μιλάμε για μέσα και τέλη του 19ου αιώνα και μετά. Πρόκειται για μια συγκεκριμένη μορφή «Πρωσισμού», που περιλαμβάνει έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο κατανόησης της ζωής, της πολιτικής και του πολιτισμού: «Και έτσι τίθεται το καθήκον: να απελευθερωθεί ο γερμανικός σοσιαλισμός από τον Marx. Ο Γερμανικός σοσιαλισμός, επειδή δεν υπάρχει άλλος. Αυτή είναι επίσης μια από τις ιδέες που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν. Εμείς οι Γερμανοί είμαστε σοσιαλιστές, ακόμα κι αν δεν έχει συζητηθεί ποτέ. Άλλοι δεν μπορούν να είναι. Όλος ο γερμανικός φιλελευθερισμός είναι μια απάτη.» Στη Γερμανία εκείνα τα χρόνια, οι υποστηρικτές του αγγλικού τρόπου ζωής (κοινοβουλευτισμός, φιλελευθερισμός), στιγματίζονται από τον Spengler ως «Άγγλοι».
Ένας Γερμανός δεν μπορεί να είναι ευγενής κύριος ή επιχειρηματίας: ένας Γερμανός είναι «υπάλληλος», είτε στο εργοστάσιο, στον στρατό είτε στη διοίκηση. Στον Spengler ο τρόπος ύπαρξης καθορίζει την πολιτική μορφή που ταιριάζει στο έθνος. Δεν υπάρχει ένας έγκυρος διεθνισμός. Ο αληθινός καπιταλισμός είναι αγγλικός. Τα υπόλοιπα είναι χονδροειδείς και κακές απομιμήσεις. Ο αληθινός σοσιαλισμός επίσης, είναι ο γερμανικός: δεν αποτελείται με κανέναν τρόπο από αυτό το μείγμα του αγγλικού σοσιαλισμού (το όραμα του Marx αντλείται από τη βρετανική οικονομία) ή του γαλλικού επαναστατικού αναρχισμού. Είναι ένας κοινοτικός και ιεραρχικός σοσιαλισμός. Πρέπει να γίνει κατανοητό, ότι ο σπενγκλεριανός σοσιαλισμός, δεν είναι επαναστατικός, αλλά είναι ένας σοσιαλισμός της «τάξης», οργανωμένος και πειθαρχημένος. Η αντίθεση με τους επαναστάτες σοσιαλιστές είναι εμφανής και ευδιάκριτος για κάποιον που έχει διαβάσει πολιτική ιστορία.
Για τον μεγάλο Γερμανό στοχαστή, η ίδια η Γαλλία ( φανατικός αντιγάλλος) ήταν ο φορέας και ο ταχυδρόμος του λατινικού ιδανικού της διάλυσης, των «μικρών δημοκρατιών», που μεταφέρθηκαν καταστροφικά στην Ισπανική Αμερική και είναι και η αιτία της καταστροφής της, από την πρώτη κιόλας στιγμή που η γαλλική «αναρχική αρχή» πάτησε το πόδι της στο έδαφος του Νέου Κόσμου: «Η κλασική χώρα των δυτικοευρωπαϊκών επαναστάσεων είναι η Γαλλία. Ο ήχος των τραγουδισμένων λέξεων, τα ποτάμια αίματος στο πεζοδρόμιο, η Αγία Γκιλοτίνα, οι έρημες νύχτες της φωτιάς, η παρέλαση του θανάτου στα οδοφράγματα, τα όργια των φρενιασμένων μαζών – όλα αυτά αντιστοιχούν στο σαδιστικό πνεύμα αυτής της φυλής. Τα συμβολικά λόγια και οι πράξεις μιας ολοκληρωμένης επανάστασης, προέρχονται από το Παρίσι και δεν έχουν μιμηθεί επαρκώς από εμάς. Το πώς μοιάζει μια προλεταριακή εξέγερση υπό τα όπλα του εχθρού, μας το έδειξαν ήδη από το 1871. Δεν θα ήταν η μόνη φορά». Η έλλειψη της κοινωνικής δικαιοσύνης και η καταπίεση της ταπεινότητας, δικαιολογούν μόνο εν μέρει τις αιματηρές επαναστάσεις, αναφέρει σε σχόλια του. Όσον αφορά τα αιματηρά όργια, δεν είναι πάντα τα γνήσια προϊόντα της σέκτας εκείνων που τα διεξάγουν. Ο Ισπανός ιππότης, ο οποίος, με τη στρατιωτική και ιεραποστολική του μορφή κυριάρχησε σε μια αυτοκρατορία όπου ο ήλιος δεν δύει ποτέ, δεν αναπαρίσταται με ακρίβεια στον Κόκκινο πολιτοφύλακα ή στον Φαλαγγίτη του περασμένου αιώνα.
Είναι η ιδεολογικοποίηση (ένας ιδεολογικός ιός ξένης προέλευσης) που μετουσιώνει τους λαούς, έστω και αν προφανώς είναι και οι ίδιοι οι λαοί που υποβαθμίζουν τους εαυτούς τους σε αιώνες παρακμής, λόγω των διαφόρων ιστορικών αιτιών και της δικής τους μοίρας. Σε περίπτωση επιτυχίας, το κράτος επιβάλλει κυρώσεις και εισπράττει έσοδα, αλλά το κράτος αυτό εξακολουθεί να αποτελεί μια «επιτροπή εργοδοτών για την καλύτερη διαχείριση των δικών τους παροχών», καθιστώντας έτσι τον ορισμό του Marx σχεδόν ακριβή. Από την άλλη πλευρά, ο πρωσικός σοσιαλισμός έπρεπε να επικεντρώσει τις οργανωτικές του προσπάθειες, επειδή η επέκτασή του εκτεινόταν στις πεδιάδες, εκτεθειμένος στην επιθετικότητα των «τεσσάρων ανέμων»: «Η Γερμανική Επανάσταση γεννήθηκε από μια θεωρία. Το γερμανικό, ή ακριβέστερα, το πρωσικό, ένστικτο ήταν: η εξουσία ανήκει στο σύνολο, στην ολότητα. Το άτομο το υπηρετεί. Το σύνολο είναι κυρίαρχο. Ο βασιλιάς είναι μόνο ο πρώτος υπηρέτης του κράτους του (Φρειδερίκος ο Μέγας). Ο καθένας έχει τη θέση του. Ο ένας διατάζει και υπακούει. Από τον δέκατο όγδοο αιώνα υπήρξε ένας αυταρχικός σοσιαλισμός, ουσιαστικά αντιφιλελεύθερος και αντιδημοκρατικός σε σύγκριση με τον αγγλικό φιλελευθερισμό και τη γαλλική δημοκρατία. Αλλά είναι επίσης σαφές ότι το πρωσικό ένστικτο είναι αντιεπαναστατικό». Η θεωρία του σοσιαλισμού του Spengler δεν είναι εύκολο να κατανοηθεί, καθώς αποφεύγει τα αφηρημένα μοντέλα. Είναι μια θεωρία που βασίζεται στις ιστορικές συνθήκες που διαμόρφωσαν την πορεία της ιστορίας της Δυτικής Ευρώπης.
Δεν μιλάει για τον «σοσιαλισμό» ως σύστημα, αλλά ως ένα τρόπο της αντίληψης και της συμπεριφοράς ως ένας λαός. Ούτε επικαλείται τα κακά ή τα πλεονεκτήματα του καπιταλισμού, αλλά την πορεία προς την επίτευξή του σε κάθε λαό. Δεν πρόκειται για κάποιον σχετικισμό. Είναι λάθος να βλέπουμε τον Spengler ως σχετικιστή: «Αυτό που ονομάζουμε σοσιαλισμό, θα εξαρτηθεί από τους ανθρώπους που τον ενσαρκώνουν» λέει ο ίδιος. Αντιθέτως πρόκειται για ένα ζήτημα της διασφάλισης της αυθεντικότητας που διακρίνεται σε διαφορετικό βαθμό, από τους τρόπους της ζωής που είναι ριζικά εθνικοί και ουσιαστικά διαφορετικοί. Ένας Γερμανός δεν είναι φιλελεύθερος αν δεν είναι «Άγγλος», ούτε μαρξιστής-επαναστάτης αν δεν είναι «γαλλοποιημένος». Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για έναν Ισπανό της Χρυσής Εποχής, ο οποίος στο βιβλίο του Spengler είναι πολύ πιο κοντά σε έναν Πρώσο, παρά σε έναν Άγγλο ή έναν Γάλλο. «Οι επαναστάσεις δεν είναι οντότητες εξωτερικές της Ιστορίας, σαν τα βήματα στην άνοδο προς την Πρόοδο, σαν τις διακοπές στην ενστικτώδη πορεία ενός λαού σε όλη την ιστορία του, με σκοπό τη σύγκλιση σε ένα είδος μιας «Παγκόσμιας Ιστορίας». Είναι ένα συχνό λάθος της προοδευτικής σκέψης, τόσο της φιλελεύθερης όσο και της μαρξιστικής πτέρυγας. Οι επαναστάσεις είναι γεωπολιτικές διαδικασίες, όχι κλιμακώσεις προς την Πρόοδo.
Σε αυτό το σημείο τονίζει: «Κάθε νέα φάση εκτυλίσσεται υπό την πίεση ενός εχθρικού συνδυασμού. Η αγγλική επανάσταση έλαβε χώρα σε ένα νησί, οι Γάλλοι, χάρη στο θάρρος τους στο πεδίο της μάχης, κράτησαν τις αποφάσεις στα χέρια τους. Στη Γερμανική Επανάσταση όμως, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Νέα Υόρκη, δεν βασίζονται στα συνδικαλιστικά τους κινήματα, αλλά στα στρατεύματα που παρελαύνουν όταν η Γερμανική Επανάσταση παίρνει μια μορφή που δεν θέλουν. Οι Μαρξιστές το ήθελαν έτσι και τώρα πρέπει να βασίζονται σε αυτό. Εκτός από τις βόμβες των Σπαρτακιστών και τα πολυβόλα της Reichswehr, υπάρχει ο γαλλικός στρατός κατοχής και το βρετανικό ναυτικό». Είναι παράλογο και παιδαριώδες να μην βλέπουμε τις επαναστάσεις σε ένα γεωπολιτικό πλαίσιο. Στη διεθνή σκηνή, ποιος ωφελείται από μια επανάσταση; Το γεγονός ότι εν μέσω πολέμου, μια σφαγή δικαιολογημένη σύμφωνα με τα κριτήρια του πατριωτισμού , μια σημαντική φατρία προδίδει τη δική της, βάζοντας την ουτοπία της πάνω από την υπεράσπιση της γης ή τη συντροφικότητα με τους συγγενείς και τους συμπατριώτες της…που οφείλεται αυτό; Ποιοι έτριβαν τα χέρια τους – για παράδειγμα – όταν οι Ισπανοί αλληλοσκοτώνονταν μεταξύ του 1936 και του 1939, με μια άγρια σκληρότητα που δεν είχαν ξαναδεί εναντίον ξένων εχθρών, Γάλλων ή Μαυριτανών;
Οι εξουσίες ενθαρρύνουν τις επαναστάσεις και τις αντεπαναστάσεις και υποβαθμίζουν τους ανθρώπους με τις θανατηφόρες ιογενείς ιδεολογίες. Στο «Πρωσισμός και Σοσιαλισμός» έχουμε μια πολύ ακριβή περιγραφή του τι θα ήταν ένας κατάλληλος (μη μαρξιστικός) σοσιαλισμός, για να αναχαιτίσει την πτώση της Ευρώπης. Μια πτώση που σήμερα, έναν αιώνα αργότερα, φαίνεται ασταμάτητη και θανατηφόρα. Εξάγουμε αυτά τα αποσπάσματα από την συγκεκριμένη ενότητα του έργου του, εντός της ενότητας που είναι αφιερωμένη στην «Επανάσταση». Στα αποσπάσματα του, μπορούμε να εκτιμήσουμε το ευρύ όραμα της ιστορίας, των πολιτισμών και των κουλτούρων, εντός του οποίου εντάσσεται ο σοσιαλισμός, ως ένα απαραίτητο βήμα για μια γηράσκουσα Ευρώπη: «Έξι χιλιάδες χρόνια ανώτερης ανθρώπινης ιστορίας μας περιμένουν. Από τη μάζα που έχει εξαπλωθεί σε όλο τον πλανήτη, η ιστορία με την βαθύτερη έννοια, το δράμα και το πεπρωμένο των μεγάλων πολιτισμών, διαχωρίζεται. Εμφανίζονται μπροστά στο μάτι του θεατή, ως οι κόσμοι με παρόμοια δομημένες μορφές, ισχυρές ψυχές που παίρνουν ορατή μορφή, τα πιο προσωπικά μυστικά που εκφράζονται σε μια ζωντανή και προοδευτική πραγματικότητα. Αυτή είναι η ιστορία των πολιτισμών, των μορφών της ανώτερης ζωής, των μορφών που πρέπει να δούμε ως «κατασκευές» που οργανώνουν έναν δικό τους κόσμο, που αντικειμενοποιούνται ως οι εκφράσεις της συλλογικής ανθρώπινης ψυχής».
Αλλά αυτές δεν είναι νεκρές κατασκευές, μέχρι να ξεκινήσει η παρακμή μέσα τους, αλλά είναι μάλλον μια ζωντανή και προοδευτική πραγματικότητα. Η ιστορία των πολιτισμών προχωρά σαν να θέλει να κάνει βήματα μπροστά, να αναδείξει τις δυνατότητές τους, μέχρι που να αρχίζουν να εξαντλούνται. «Ένα αμετάβλητο ήθος λειτουργεί μέσα τους. Αποτελεί όχι μόνο έναν πολύ συγκεκριμένο τύπο πεποίθησης, σκέψης, συναισθήματος, δράσης, κατάστασης, τέχνης και τάξης ζωής, αλλά και έναν αρχαίο ανθρώπινο τύπο Ινδού, Κινέζου και Δυτικού ανθρώπου, με μια εντελώς μοναδική στάση σώματος και ψυχής, ομοιόμορφο στο ένστικτο και τη συνείδηση, μια φυλή με την την πνευματική έννοια. Η ιστορία των πολιτισμών που εξερευνούν τις δυνατότητές τους, αποκαλύπτει, σε ένα προσεκτικό μάτι, διάφορους τύπους ανθρωπότητας. Οι άνθρωποι στη βιολογική τους γενικότητα είναι πολύ παρόμοιοι, αλλά υπάρχει μια ποικιλομορφία των γενεαλογικών γραμμών, πολλοί τύποι μιας πνευματικής φυλής». Η προσέγγισή του Spengler είναι ιστορική, όχι αναγωγιστική με την έννοια που της δίνει ο βιολογικός υλισμός. Οι βιολογικές φυλές, το «αίμα» κ.λπ., είναι τα υλικά συστατικά της ιστορίας, όχι οι μορφές. Οι ανθρώπινες μορφές ή τύποι, είναι ένα σωματοψυχικό σύνθετο και ακριβώς η ψυχική πλευρά (ο τρόπος σκέψης, πίστης, συναισθήματος) σημαδεύεται από την ιστορία και διαμορφώνει τους ανθρώπους και έρχεται να εκφραστεί εξωτερικά: πρόσωπο, σώμα, χειρονομίες, ρυθμοί…
Υπάρχει γενικά μια ευρέως διαδεδομένη άποψη, σύμφωνα με μελετητές, από τον σύγχρονο ουμανισμό μέχρι τον Marx: «Ο άνθρωπος είναι ο αρχιτέκτονας της δικής του ιστορίας». Στον Spengler ωστόσο, οι άνθρωποι είναι το αποτέλεσμα και η δημιουργία, είναι το τοπίο από το οποίο αναδύονται και εκείνοι μιας διαφορετικής εξέλιξης. Υπάρχει τέχνη σε κάθε πόλη, αλλά δεν υπάρχει η οικουμενική τέχνη. Η ελληνική τέχνη, σύμφωνα με τον Spengler, δεν έχει καμία σχέση με τους Αζτέκους, τους Κινέζους ή τους Αφρικανούς. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι υπάρχουν γενικές κατηγορίες της ανθρώπινης δράσης και του πολιτισμού. Η αραβική επιστήμη δεν είναι η δυτική επιστήμη, ούτε είναι επιστήμη των Μάγια. Η θρησκεία των μαύρων Αφρικανών δεν είναι ο «φαουστικός Χριστιανισμός» και ούτε αυτός έχει καμία σχέση με τον «αρχαίο» Χριστιανισμό. Αυτό δεν είναι ένας σχετικισμός, μιλώντας φιλοσοφικά. Είναι η επιλογή του πρωταγωνιστή της ιστορίας. Αν προσέξουμε τον μεγάλο Γερμανό , μας λέει ότι δεν είναι ο «άνθρωπος», εκείνη η αφαίρεση χωρίς πρόσωπο, γλώσσα, χρώμα ή σώμα, αλλά ο πολιτισμός που είναι το αντικείμενο της Ιστορίας και οι ανθρώπινοι πολιτισμοί είναι πολλοί. Παράγουν πολύ διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. «Βαθιά μέσα σε κάθε πολιτισμό βρίσκεται μια ιδέα που αναγγέλλεται με πρωτότυπες, ουσιαστικές λέξεις: το Τάο και το Λι των Κινέζων, ο Λόγος και το «Είναι» των Απολλώνιων Ελλήνων, η θέληση, η δύναμη, ο χώρος στη γλώσσα του Φαουστιανού ανθρώπου, που ξεχωρίζει από όλους τους άλλους με την ακόρεστη θέλησή του για το άπειρο, που κατακτά τις διαστάσεις του χώρου με το τηλεσκόπιό του, αυτές της επιφάνειας της γης με ράγες και σύρματα, που κατακτά τη φύση με τις μηχανές του, που κατακτά το παρελθόν με την ιστορική του σκέψη, που κατατάσσει την ίδια του την ύπαρξη ως «παγκόσμια ιστορία», που με τα όπλα του με μεγάλη απόσταση υποτάσσει ολόκληρο τον πλανήτη, μαζί με τα απομεινάρια όλων των παλαιότερων πολιτισμών, στα οποία τώρα επιβάλλει τις δικές του μορφές ύπαρξης. …Για πόσο καιρό;».
Οι πολιτισμοί γεννιούνται με αυτές τις λεγόμενες αξονικές Ιδέες, με κορεσμένες «αρχέγονες λέξεις» γεμάτες με νοήματα. Η ερμηνευτική εξέλιξη που πρέπει να γίνει ενώπιόν τους (σκεφτείτε την ύπαρξη των Ελλήνων, μας τονίζει ο Spengler), είναι ένα ολόκληρο μεταφυσικό πρόγραμμα και αποτελεί το θεμέλιο ενός ολόκληρου πολιτισμού. Αλλά ο Spengler βλέπει, όπως και ο Heidegger, ότι η μεταφυσική της εποχής μας είναι η τεχνολογία. Όχι η χυδαία τεχνική επίλυσης των διατροφικών προβλημάτων, της οικιακής πρακτικής, την οποία ο «γενικός άνθρωπος» κατέχει πάντα από τη στιγμή που δεν είναι πλέον ένα απλό πρωτεύον, αλλά η τεχνολογία ως ένα έργο της κυριαρχίας, στην υπηρεσία ενός συγκεκριμένου (μοναδικού και ανεπανάληπτου) τύπου ψυχής. Στην φαουστιανική ψυχή του , η τεχνική είναι η θέληση για δύναμη, η μεταφυσική της κυριαρχίας. Ο Ευρωπαίος είναι ο τύπος του ανθρώπου που γεννήθηκε γύρω στο έτος 1000, σύμφωνα με τον Spengler, αν και πρόωρα τον βρίσκουμε – σε κείμενα – ήδη στην αστουριανή γοτθική περίοδο της ισπανικής ανακατάκτησης από το 722. Σε αντίθεση με πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι η Ευρώπη είχε πράγματι ήδη γεννηθεί στην αρχαία Ελλάδα, ο φιλόσοφος του πρωσικού σοσιαλισμού χρονολογεί τη γέννηση αυτού του είδους της ανθρωπότητας πιο μετά, στον Μεσαίωνα.
Ένας Μεσαίωνας που δεν είναι μια αποκλειστικά στοχαστική χιλιετία, , αλλά η χιλιετία ενός δυναμισμού και μιας επιθυμίας για το άπειρο, άγνωστης σε άλλους πολιτισμούς και η οποία οδηγεί στην αυτοκτονία των σημερινών πολιτισμών. Ηδη διαπιστώνουμε αυτή την ακόρεστη δίψα για το άπειρο, είτε στον Σχολαστικό μοναχό ( Οπαδός του Σχολαστικισμού ) που γέννησε την επιστήμη της φυσικής και των μαθηματικών, είτε στον Γαλλογερμανό σταυροφόρο ή στον Αστουριανό ιππότη που διεύρυνε τους ορίζοντες με ένα χτύπημα του σπαθιού και άνοιξε τα τείχη σε μια Ευρώπη, που μέχρι τότε ήταν περιορισμένη. «Επειδή στο τέλος, μετά από μια μετρημένη διαδοχή αιώνων, κάθε κουλτούρα γίνεται πολιτισμός. Αυτό που ήταν ζωντανό γίνεται άκαμπτο και ψυχρό. Οι εσωτερικές προεκτάσεις, οι χώροι της ψυχής, αντικαθίστανται από την επέκταση στη φυσική πραγματικότητα, η ζωή με την έννοια του δασκάλου Eckart γίνεται ζωή με την έννοια της πολιτικής οικονομίας [Nationökonomie], η βία των ιδεών γίνεται ιμπεριαλισμός. Τέλος, τα πολύ γήινα ιδανικά εξαπλώνονται, οι ώριμες νοητικές καταστάσεις με την πλήρη εμπειρία της ηλικίας: από τον Σωκράτη, τον Laotse, τον Rousseau, τον Βούδα και μετά, η πορεία βρίσκεται ολοένα σε παρακμή. Όλοι τους είναι εσωτερικά συνδεδεμένοι, χωρίς καμία πραγματική μεταφυσική, είναι οι εκπρόσωποι μιας πρακτικής και οριστικής κοσμοθεωρίας και στάσης απέναντι στη ζωή, για την οποία έχουμε πλήρη ονόματα όπως Βουδισμός, Στωικισμός ή Σοσιαλισμός».
Σήμερα βρισκόμαστε σε αυτή τη φάση, αυτή του ανεξέλεγκτου ιμπεριαλισμού, με μια μίξη θλιβερού μαρξιστικού σοσιαλισμού. Οι δύο πραγματικότητες δεν αλληλοαποκλείονται. Είναι η φάση της παρακμής, «το φθινόπωρο ενός πολιτισμού που ήδη βιώνει το πρώτο κρύο, προσβλέποντας στον χειμώνα και τον θάνατο», μας γράφει κάπου ο Ernst Junger. Μια Ευρώπη που δεν πιστεύει πλέον στις αξίες της, επιτρέποντας στον εαυτό της να εισβάλλεται, για πολλοστή φορά από το 1945. Οι Μπολσεβίκοι και οι Αμερικάνοι, οι ίδιοι που ήταν στρατιώτες εκατό διαφορετικών φυλών, ήταν στην πραγματικότητα φορείς κάποιων ιδεολογιών, όχι λαών. Οι δυο αυτές αυτοκρατορίες ήταν ιδεολογικές αυτοκρατορίες, δηλαδή αντιευρωπαϊκές, εχθροί της φαουστικής ψυχής, μεταφυσικοί αντίπαλοι εκείνου του πολιτισμού που ακόμη και σήμερα, στις σκοτεινές γωνιές μιας συνεπαρμένης Ευρώπης, αρνείται να πεθάνει. Οι νέες εισβολές, για τις οποίες είναι σχεδόν απαγορευμένο να μιλήσουμε, μπορούν να αποφευχθούν μόνο αν υπάρχει η θέληση να συνεχιστεί η ίδια η ύπαρξή τους. Αρκεί να αναγνωρίσουμε ότι μας επιβάλλονται. Πάνω από όλα φταίνε οι πολιτικές μαφίες και τα σχέδια των ξένων οικονομικών δυνάμεων και Ελίτ, στην πραγματικότητα εκείνων των δυνάμεων χωρίς κράτος. Δυνάμεων που παίζουν με τις ζωές αυτών των ανθρώπων, μετατρέποντάς τους σε κούκλες και τηλεκατευθυνόμενα όπλα. Οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε βόμβες: θα μπορούσε άραγε να υπάρχει κάτι πιο θλιβερό και πιο αποξενωτικό; Στον «Πρωσισμό και τον Σοσιαλισμό», βρίσκουμε τον ισχυρισμό ότι θα μπορούσε να υπάρχει μόνο μία μορφή σοσιαλισμού στον 20ό αιώνα.
Όχι ο μαρξιστικός ή ο αναρχικός σοσιαλισμός, αλλά ο αυταρχικός σοσιαλισμός της πειθαρχίας και του καθήκοντος. Αυτός ο σοσιαλισμός της πειθαρχίας και του καθήκοντος μεταφέρθηκε από την Πρωσία στην Κίνα, όπου ο Κομφούκιος, ο Lao Tzu, ο Mao και ο Den Xiaoping σφίγγουν τα χέρια.Αυτό μπορεί ένας προσεχτικός αναγνώστης, να το προσέξει διαβάζοντας κείμενα που αφορούν τις ιδεολογίες των τόπων αυτών. Θα έλεγα ένας τύπος Εθνικοσοσιαλισμού δηλαδή, προσαρμοσμένου στην ψυχή του κάθε λαού, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του.
Για να είναι η Ευρώπη ένα μπλοκ και όχι ένα πεδίο μάχης για εισβολές και μάχες, προς το οποίο οδεύουμε με αδράνεια , δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να γίνει κάτι σαν αυτοκρατορία και μάλιστα μια «σοσιαλιστική» αυτοκρατορία. Το έχουν αναλύσει και άλλοι μεγάλοι διανοούμενοι του 20ου αιώνα, όπως ο Moeller Van De Bruck, το μυαλό της Συντηρητικής Επανάστασης στην Γερμανία. Πειθαρχία, όχι παράπονα για την απαίτηση όλο και περισσότερων δικαιωμάτων. Εξουσία, όχι η δικτατορία των πλούσιων ελίτ και των μειονοτήτων που προσποιούνται ότι είναι θύματα, αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτές που καταπατούν και κυριαρχούν. Ιεραρχία, όχι βασισμένη στα χρήματα, αλλά στην αξία και την κοινωνική προσφορά. Σκληρή δουλειά και μόχθος, στρατιωτική και κοινωνική δικαιοσύνη… χωρίς αρχές σαν κι αυτές, η Ευρώπη δεν μπορεί να σημειώσει πρόοδο όπως η Κίνα. Σοσιαλισμός, όχι δημολιμπεραλισμός .
πηγή: Σαμουράι της Δύσης