του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Το τελευταίο διάστημα και ιδιαίτερα μετά τους θανάσιμους πυροβολισμούς στη Μινεάπολις γίνεται πολύς λόγος για την ICE, την Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνειακής Επιβολής των ΗΠΑ. Βέβαια η σύνηθης προπαγάνδα της αριστεράς συγχέει την πραγματικότητα με την μυθοπλασία οδηγώντας για άλλη μία φορά στην υστερία και την παρανόηση.
Η αλήθεια είναι ότι η ICE δεν ξεκίνησε την δράση της με τον Τράμπ. Η υπηρεσία δημιουργήθηκε μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 με σκοπό την «εσωτερική ασφάλεια», την εποπτεία και τον τελωνειακό έλεγχο των μεταναστευτικών ροών. Αρχικά η ICE στόχευε κακοποιά στοιχεία, κυκλώματα trafficking, μαφιόζους και αποτελούσε έναν σιδηρούν βραχίονα εναντίον όσων ήταν πράγματι επικίνδυνοι. Επί εποχής Ομπάμα τα καθήκοντα της ICE διευρύνθηκαν με βασική προτεραιότητα πλέον τον έλεγχο της μετανάστευσης. Προς θλίψη μάλιστα της Αριστεράς επί διακυβέρνησης Ομπάμα η ICE απέλασε 2.4 εκατομμύρια παράνομους μετανάστες γεγονός που οδήγησε τον πρόεδρο της UnidosUS (Ένωση Λατινοαμερικάνων των ΗΠΑ) να αποκαλέσει τον Ομπάμα «αρχιαπελαύνοντα».
Με την άνοδο του Τράμπ στην εξουσία ωστόσο η ICE αποκτά πολύ διαφορετικό ρόλο και γίνεται πλέον ένα κατασταλτικό όργανο της κυβέρνησης που διαπράττει από επιδρομές σε σπίτια και δολοφονίες μέχρι την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών μεθοδεύσεων των ΗΠΑ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόφαση της Αμερικής να αποστείλει πράκτορες της ICE στους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, άλλη μία επίδειξη δύναμης εις βάρος μίας Ευρώπης που θνήσκει.
Παρόλα αυτά είναι σημαντικό να εμπεδωθεί ότι η κατανόηση της νοσηρής πραγματικότητας της αμερικανικής κοινωνίας μας μεταφέρει σε ένα εντελώς άλλο μοντέλο πολιτικής διαμάχης και επίλυσης εσωτερικών/κοινωνικών συγκρούσεων. Η ακανόνιστη βιαιότητα και η αυθόρμητη χρήση των όπλων μέσα σε ένα πλαίσιο μεταμοντέρνας άναρχης συμπεριφοράς είναι καθημερινό φαινόμενο στις πολιτείες των ΗΠΑ. Δεν πάνε πολλοί μήνες άλλωστε από τους live πυροβολισμούς στον Τσάρλι Κέρκ. Συνεπώς η ICE λειτουργεί μέσα σε έναν καταρρέοντα κοινωνικό ιστό. Οι δράσεις της καταδεικνύουν την εισαγωγή ομοσπονδιακών επιχειρήσεων σε έναν ολοένα πιο φθαρμένο αμερικανικό κοινωνικό ιστό, γεμάτο από δυσπιστία, συνεχιζόμενες συγκρούσεις και ακραία πόλωση. Οι κρατικές παρεμβάσεις διεξάγονται μέσα σε ένα ασφυκτικό πεδίο μάχης και πολιτικής ή συμβολικής σύγκρουσης λειτουργώντας ως επιταχυντής της έντασης. Πλέον η ICE λειτουργεί σε μία κατάσταση κλιμάκωσης, αδιαφάνειας και υπερβολικής επιθετικότητας. Ότι είναι και η ίδια η αμερικανική κοινωνία με λίγα λόγια. Ένας θλιβερός αντικατοπτρισμός της.
Επιπλέον είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί, παρά τα όσα ισχυρίζεται η Αριστερά, ότι η ICE δεν έχει καμία σχέση με τα ευρωπαϊκά εθνικιστικά κινήματα. Ο παραλληλισμός είναι τελείως άστοχος και προβοκατόρικος. Οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές Ακτιβιστές αποτελούν αντικαθεστωτικούς, αντισυστημικούς αγωνιστές που πολεμούν ενάντια στα «κράτη-δορυφόρους» της παγκοσμιοποιητικής ελίτ και του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν αποτελούν κατασταλτικό, κρατικό μηχανισμό καταπίεσης. Ίσα ίσα συγκρούονται με αυτόν όταν το απαιτούν οι συνθήκες. Και κυρίως δεν έχουν καμία σχέση με την τοξικότητα του αμερικανισμού. Οι Ευρωπαίοι Εθνικιστές αγωνίζονται για να βρούν λύσεις έξω από τα πλαίσια του παραπαίοντος νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού συστήματος. Όχι για την επιβεβαίωση και την ενίσχυση του, όπως γίνεται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.