του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Η στάση των φιλελεύθερων κυβερνήσεων της Δύσης στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής δείχνει για ακόμη μία φορά το πως οι εκστρατείες για «την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και την «ελευθερία» δεν είναι παρά ηθικολογικές παρλάτες που στοχεύουν σε διαβολικές γεωπολιτικές σκοπιμότητες.
Την στιγμή που ο δυτικός φιλελευθερισμός με αρχιστράτηγο τις ΗΠΑ στρέφεται σύσσωμος εναντίον του Ιράν με κυρώσεις, εμπάργκο αλλά και βομβαρδισμούς, την ίδια στιγμή οι «ανθρωπιστές» δυτικοί ηγέτες ανταλλάσσουν χειραψίες και αγκαλιάζονται με τον πρώην τζιχαντιστή της Αλ Κάιντα και νύν πρόεδρο της Συρίας, Αμπού Μοχάμεντ Αλ Τζολάνι. Από τον Μέρτς ο οποίος προ μερικών ημερών έταξε γερμανικές επενδύσεις στην Συρία μέχρι τον Μακρόν, τον Μητσοτάκη και τον Τραμπ, όλοι οι «δημοκρατικοί» και φιλελεύθεροι ηγέτες της Δύσης έχουν συναγελαστεί με τον Σύριο τζιχαντιστή υποσχόμενοι του πολιτική και οικονομική υποστήριξη, θεωρώντας τον ισότιμο και νόμιμο εταίρο.
Την ίδια στιγμή που ο Τραμπ και ο Νετανιάχου ξεκινούν πολεμικές επιχειρήσεις στο Ιράν με το πρόσχημα του αντι-ισλαμισμού και του αντι-σκοταδισμού, παρέχουν νομικά, πολιτικά και οικονομικά ερείσματα στο τζιχαντιστικό καθεστώς της Δαμασκού. Αυτό το Ισλάμ απ΄ότι φαίνεται είναι «καλό» και δεν απειλεί την ανθρωπότητα εν αντιθέσει με τον ιρανικό σιϊτισμό που βαφτίζεται ως επίγειος κίνδυνος. Βέβαια τα δεδομένα μιλούν αλλιώς.
Τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση της Δαμασκού εξέδωσε διάταγμα με το οποίο απαγορεύει την κατανάλωση και την πώληση αλκοόλ ενώ ξεκίνησε να ασκείται και θρησκευτικός έλεγχος επί του πληθυσμού με συλλήψεις σε παραβαίνοντες την νηστεία του Ραμαζανίου. Ωστόσο, το ζήτημα που καίει, είναι η μεταχείριση των Χριστιανών από το νέο καθεστώς. Το Πατριαρχείο της Αντιόχειας ανακοίνωσε τον περιορισμό των τελετών για το Πάσχα μόνο εντός των ναών. Κάτι που αποτελεί άμεση παραδοχή του ότι η άσκηση της χριστιανικής λατρείας είναι πλέον επικίνδυνη.
Άλλωστε τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους. Η Αλ Σουκαϊλαμπίγια, μία κατεξοχήν ελληνορθόδοξη πόλη με κατεξοχήν ελληνορθόδοξο πληθυσμό, δέχτηκε επίθεση αυτές τις μέρες από ομάδες τζιχαντιστών οι οποίες προκάλεσαν αναταραχές και άσκησαν βία σε χριστιανικούς πληθυσμούς. Αυτά δεν αρκούν απ’ότι φαίνεται για να προκαλέσουν την προσοχή της κοινής γνώμης και την διεθνή κατακραυγή στο όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θρησκευτικών ελευθεριών.
Δυστυχώς το καθεστώς Τζολάνι είναι το «αγαπημένο παιδί» του Αμερικανοσιωνισμού καθώς ΗΠΑ και Ισραήλ το ανέδειξαν στην εξουσία έναντι του κοσμικού, μπααθικού κράτους του Άσαντ. Αποτελεί επίσης το μακρύ χέρι της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή απολαμβάνοντας της πλήρης ώθησης και υποστήριξης της. Από την άλλη η Ιρανική θεοκρατία ταυτίζεται ως ο νούμερο ένα κίνδυνος λόγω της απειλής που αποτελεί για τα σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην περιοχή, παρά το γεγονός ότι είναι αυτή που συνέβαλε τα μέγιστα στην διάλυση του ISIS μαζί με την σύμμαχο της Χεζμπολάχ.
Αυτή διάκριση σε «καλό» και «κακό» Ισλάμ, τα στραβά μάτια και η υποκριτική επίκληση της «φιλελεύθερης σταυροφορίας» δείχνουν τα βαθύτερα και σκοτεινά ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή που όχι μόνο δεν εγγυώνται μεγαλύτερη ισορροπία και σταθερότητα αλλά τουναντίον παρέχουν μεγαλύτερη ανισορροπία και αστάθεια.