του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Παρατηρώντας τις κινήσεις του Τράμπ, στην εξωτερική πολιτική, από την επανεκλογή του μέχρι σήμερα μας γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: τι παιχνίδι παίζει; Διότι η στάση του στην εξωτερική πολιτική είναι θεατρική, ανορθόδοξη, ακατανόητη και σχιζοφρενική.
Η αθέτηση των υποσχέσεων για απομονωτισμό
Το αφήγημα που είχαν παρουσιάσει οι οπαδοί του Τράμπ και οι διάφοροι ρωσόφιλοι θιασώτες του πολυπολισμού ήταν ότι «ο Τράμπ αποτελεί τον απομονωτιστή πρόεδρο με τον οποίον δεν θα υπάρξουν άλλοι πολέμοι και θα τερματιστούν οι ήδη υπάρχοντες». Ωστόσο με τα γεγονότα στη Βενεζουέλα ο Αμερικανός πρόεδρος επανέφερε άμεσα το Δόγμα Μονρόε που βλέπει την Λατινική Αμερική ως την πίσω αυλή των Ηνωμένων Πολιτειών. Ακόμη πιο πριν, το περασμένο καλοκαίρι, είχαμε τον βομβαρδισμό του Ιράν κάτι που συνεχίζει την πάγια γραμμή ανάμιξης των ΗΠΑ στα πράγματα της Μέσης Ανατολής. Ηδή από την επίθεση στο Ιράν, ο κόσμος του MAGA, που αποτελεί και την εκλογική βάση που ανέδειξε τον Ντόναλντ Τράμπ εξέφρασε τις διαφωνίες του. Ένας εκ των κορυφαίων εκπροσώπων του MAGA κινήματος, ο Steve Banon, καταδίκασε την επέμβαση των ΗΠΑ. Ωστόσο ο ίδιος υποστήριξε την επιχείρηση στη Βενεζουέλα και την σύλληψη Μαδούρο, όπως και ο γνωστός podcaster, Jack Posobiec, ο οποίος τόνισε μάλιστα ότι η ενέργεια στη Βενεζουέλα διαφέρει από αυτή στο Ιράν.
Ωστόσο δεν βλέπουν όλοι στο MAGA τα πράγματα έτσι. Συγκεκριμένα, η έντονα απομονωτική πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η οποία τάχθηκε με τον Τράμπ ακριβώς λόγω της υπόσχεσης του πως θα επικεντρωθεί στα εσωτερικά προβλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν και οι επικρίσεις αυτές προς το παρόν είναι λίγες και περιθωριακές αποκαλύπτουν κάποιες ρωγμές. Ο Ρεπουμπλικάνος γερουσιαστης Μάικ Λι αμφισβήτησε την νομιμότητα της επίθεσης στη Βενεζουέλα τονίζοντας ότι πραγματοποιήθηκε ελλείψει κήρυξης πολέμου ή εξουσιοδότησης από το Κογκρέσο. Ωστόσο αργότερα ανασκεύασε τις δηλώσεις του μετά από επιπλήξεις που δέχτηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Πιο σκληρός ήταν ο Τόμας Μάσι, Ρεπουμπλικάνος και μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για το Κεντάκι, ο οποίος μίλησε ξεκάθαρα για μία επιχείρηση που υπαγορεύεται «για το πετρέλαιο και την αλλαγή καθεστώτος», προειδοποιώντας μάλιστα για το ενδεχόμενο δημιουργίας μίας νέας μεταναστευτικής κρίσης και «την γέννηση ενός μικροσκοπικού Αφγανιστάν στο Δυτικό Ημισφαίριο». Τέλος η Ρεπουμπλικανίδα της πολιτείας της Τζιόρτζια, Μάρτζορ Τέιλορ Γκρίν, ήταν αρκούντως επικριτική. Έγραψε στο Χ «η αποστροφή των Αμερικανών για τις ατελείωτες στρατιωτικές επιθέσεις και τους πολέμους που διεξάγει η κυβέρνηση μας στο εξωτερικό είναι δικαιολογημένη, επειδή είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε για αυτές. Άραγε αν γνώριζαν τι θα συνέβαινε πολλοί εντός του MAGA θα κατέληγαν να ψηφίσουν Τράμπ;». Και κλείνει με την φράση «μα τι λάθος κάναμε!».
O Τραμπ προδίδει τους οπαδούς του
Αρχικά η εξωτερική πολιτική του Τραμπ αποτελούσε ένα ασαφές αίνιγμα θυμίζοντας τις εναλλαγές διάθεσης κάποιου που πάσχει από διπολική διαταραχή. Πλέον είναι πασιφανές ότι απλώς επιδιώκει να επανεπιβεβαιώσει τον ηγεμονικό ρόλο των ΗΠΑ στην παγκόσμια κυριαρχία. Ωστόσο αυτές οι αλλαγές δεν περνούν απαρατήρητες από την εκλογική βάση του MAGA. Όσοι υποστήριξαν τον Τράμπ λόγω του υποτιθέμενου απομονωτισμού του και των υποσχέσεων για ειρήνη, βλέπουν τώρα τον Αμερικανό πρόεδρο να μετατρέπεται σε έναν παγκόσμιο αστυνόμο με απαιτήσεις που δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, όπως πχ η προσάρτηση της Γροιλανδίας. Μένει να δούμε αν στο μέλλον οι ρωγμές στο MAGA κίνημα θα διευρυνθούν περαιτέρω ή αν απλώς θα απορροφηθούν από τον αμερικανικό ηγεμονισμό και τις παγκόσμιες αξιώσεις του.