του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Η εισβολή στη Θέουτα μαρτυράει έναν πραγματικό δημογραφικό πόλεμο που απειλεί την Ευρώπη. Μία ανθρώπινη χιονοστιβάδα που φτάνει τις 49.000 αφίξεις, αριθμός ικανός να προκαλέσει κρίση σε όχι μόνο μία πόλη, αλλά σε μία ολόκληρη χώρα. Η ισπανική κυβέρνηση παρά την κινητοποίηση του στρατού και των δυνάμεων ασφαλείας φέρει βαρύτατη ευθύνη για το μεταναστευτικό πρόβλημα στην Ευρώπη, ειδικά μετά τις διακηρύξεις για την νομιμοποίηση χιλιάδων παράνομων μεταναστών. Η «αντιρατσιστική» Αριστερά που κυβερνάει την χώρα αποτελεί το τρανό παράδειγμα των αντιευρωπαϊκών και αντεθνικών δυνάμεων που επιδιώκουν και απεργάζονται την αντικατάσταση πληθυσμού.
Ωστόσο από όλη αυτή την ιστορία είναι αξιοπρόσεκτο το πως η μετανάστευση μπορεί να λειτουργήσει ως δούρειος ίππος, εκβιαστικό μέσο ή αλλιώς βόμβα υδρογόνου από ορισμένα κράτη προς κάποια άλλα. Οι πύλες εισόδου προς την Ευρώπη είναι οι εξής: Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία, Ανατολική Ευρώπη (Πολωνία, Λιθουανία, Λετονία). Η γνωστή μορφή άσκησης υβριδικού πολέμου και πίεσης της Τουρκίας προς την Πατρίδα μας με τις μεταναστευτικές ροές, βρίσκει το αντίστοιχο της σε κράτη όπως η Ρωσία, η Λευκορωσία και τώρα το Μαρόκο.
Πριν λίγες μέρες οι συνοριοφύλακες της Λιθουανίας εντόπισαν προσπάθειες κατασκευής σηράγγων από την Λευκορωσία η οποία κατηγορείται από την ΕΕ για την διαρκή προώθηση μεταναστών προς τις υπόλοιπες χώρες της Βαλτικής. Η Λευκορωσία και η Ρωσία διευκολύνουν την άφιξη μεταναστών από την Αφρική και την Μέση Ανατολή και τους προωθούν εντός των κρατών της ΕΕ. Μία διαδικασία η οποία έχει πυκνώσει ιδίως μετά την έναρξη της ρωσο-ουκρανικής σύγκρουσης. Μάλιστα όλα αυτά δεν αποτελούν απλά μία συνωμοσία της «ακροδεξιάς» καθώς δεκάδες ευρωπαϊκά έγγραφα αναφέρουν ρητά την εργαλειοποίηση της μετανάστευσης από την Μόσχα και το Μίνσκ. Αν εξετάσουμε τις ζώνες επιρροής της Ρωσίας τότε το νήμα θα συνδεθεί ακόμη περισσότερο. Τα τελευταία χρόνια η Μόσχα έχει εισχωρήσει στα κράτη του Σαχέλ, εκμεταλλευόμενη πραξικοπήματα, υποστηρίζοντας νέες κυβερνήσεις και προωθώντας την παραστρατιωτική οργάνωση Wagner. Ακριβώς από τις ίδιες αφρικανικές περιοχές (Μάλι, Μπουρκίνα Φάσο, Νίγηρας) τροφοδοτούνται μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη και την Μεσόγειο.
Από την άλλη το Μαρόκο, από όπου προέρχονται οι μεταναστευτικές ροές που πιέζουν τώρα την Ισπανία, αποτελεί προνομιακό εταίρο των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το Μαρόκο έχει προσχωρήσει στις Συμφωνίες του Αβραάμ και αποτελεί βασικό συνομιλητή της Ουάσινγκτον στην Αφρική, μία σχέση η οποία οδηγεί τις ΗΠΑ στην αναγνώριση της κυριαρχίας του Μαρόκο στην περιοχή της Δυτικής Σαχάρα. Μάλιστα η σημερινή μεταναστευτική έκρηξη έρχεται λίγες μέρες μετά την προσέγγιση Ισπανίας – Αλγερίας, με την δεύτερη να αποτελεί ιστορικό αντίπαλο του Μαρόκο και υποστηρικτή του Μετώπου Πολισάριο. Ο Σάντσεθ αποτελεί αναμφίβολα οπαδό των ανοιχτών συνόρων και μία από τις αισχρότερες αριστερές προσωπικότητες που κυβερνούν στην Ευρώπη ωστόσο αποτελεί και έναν από τους μεγάλους αντιπάλους του Ντόναλντ Τράμπ και του Μπενζαμίν Νετανιάχου καθιστώντας την Ισπανία ένα αντίβαρο στην προσπάθεια αμερικανοσιωνιστικής διείσδυσης στην Ευρώπη. Συνεπώς δεν αποκλείεται η υφιστάμενη μεταναστευτική κρίση να αποτελεί μία ακόμη μορφή υβριδικού πολέμου, από ΗΠΑ – Ισραήλ αυτή την φορά, για την αποσταθεροποίηση της Ισπανίας και την ανατροπή της κυβέρνησης Σάντσεθ.
Τα συμπεράσματα από αυτές τις σκέψεις είναι ότι ΗΠΑ, Ισραήλ και Ρωσία θα αποτελούν πάντα αντιευρωπαϊκές δυνάμεις των οποίων η επιρροή και η διείσδυση στην Ήπειρο μας θα έχει καταστροφικές συνέπειες συνεπιφέροντας την σκλαβιά μας και την σταδιακή εξαφάνιση μας. Κατάσταση που αποτελεί απόρροια της Συνθήκης της Γιάλτας του 1945: η εδραίωση της σκλαβιάς της Ευρώπης με το κάλυμμα του αντιφασισμού. Πέραν τούτου η μαζική μετανάστευση που μαστίζει τις Πατρίδες μας δεν είναι απλά ένα ανεξήγητο φαινόμενο. Η μετανάστευση είναι το υβριδικό όπλο, μία κανονική βραδυφλεγής βόμβα που χρησιμοποιούν συγκεκριμένες δυνάμεις με σκοπό την σταδιακή αποσύνθεση των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η Ευρώπη αυτοκτονεί μόνη της ανοίγοντας τα σύνορα της και τις αγκαλιές της αφού στις φλέβες της κυλάει το όπιο του «αντιρατσισμού», του «ανθρωπισμού» και του «προοδευτισμού» που την καθιστά αδύνατη να δει την πραγματική φύση του προβλήματος. Τα κράτη όμως που θέλουν να διατηρήσουν την εθνική κυριαρχία και την ανεξαρτησία τους ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ και υπερασπίζονται τον εαυτό τους.