του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Στις 14 Ιουνίου ο Τράμπ ανακοίνωσε την επίτευξη συμφωνίας με το Ιράν η οποία παρουσιάστηκε ως «Μνημόνιο του Ισλαμαμπάντ». Οι εχθροπραξίες μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν σταματάνε. Το βασικό που πρέπει να τονιστεί όμως είναι ότι το μνημόνιο δεν βάζει απλώς τέλος στο πόλεμο αλλά είναι ευνοϊκό για το Ιράν παρέχοντας μία ουσιαστική ενίσχυση στην Ισλαμική Δημοκρατία και θέτοντας έναν σοβαρό φραγμό στους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς του Ισραήλ.
Το κείμενο που υπέγραψαν τα δύο μέρη χωρίζεται σε 14 σημεία. Το πρώτο σημείο αφορά την παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων σε όλα τα μέτωπα συμπεριλαμβανόμενου αυτού του Λιβάνου. Στην χώρα των Κέδρων, η επιθετικότητα του Ισραήλ ήταν έξαλλη, με τις πολιτοφυλακές της Χεζμπολάχ να δίνουν επικές μάχες. Αυτό και μόνο από μόνο του είναι μία μεγάλη επιτυχία για το Ιράν. Η διατήρηση του status στο Λίβανο και η ακέραιη θέση της Χεζμπολάχ δημιουργεί ένα προκεχωρημένο φυλάκιο του Ιράν στην Μέση Ανατολή.
Σε αντάλλαγμα το Ιράν δεσμεύτηκε να ανοίξει τα Στενά του Ορμούζ εγγυώμενο την ασφαλή και χωρίς διόδια διέλευση ενώ με την σειρά τους και οι ΗΠΑ άρουν τον «αντι-αποκλεισμό» αποκαθιστώντας την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
Ακολουθούν οι μακροπρόθεσμες ρήτρες της Συμφωνίας οι οποίες προβλέπουν άρσεις των αντι-ιρανικών κυρώσεων, αποδέσμευση δεσμευμένων ιρανικών κεφαλαίων και την δημιουργία ενός ταμείου ανοικοδόμησης του Ιράν το οποίο θα χρηματοδοτηθεί με αμερικανικά δολάρια από τις πετρελαιο-μοναρχίες του Κόλπου εφόσον το Ιράν συμμορφωθεί και τηρήσει από πλευράς του τα όσα συμφωνήθηκαν.
Η μεγαλύτερη υποχώρηση της ιρανικής πλευράς είναι ο περιορισμός του πυρηνικού προγράμματος. Η Τεχεράνη θα σταματήσει να αναπτύσσει το πυρηνικό της οπλοστάσιο κάτι που ωστόσο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την συμπεριφορά και την πολιτική των ΗΠΑ και του Ισραήλ στα επόμενα χρόνια. Πίσω από αυτή την απαίτηση βρίσκεται η θέληση του αμερικανο-ισραηλινού άξονα να παγιώσει ένα καθεστώς στο οποίο μόνο το Ισραήλ θα κατέχει πυρηνικά όπλα στην Μέση Ανατολή. Μην ξεχνάμε ότι μέχρι σήμερα το Ισραήλ αρνείται να αποκαλύψει πόσες πυρηνικές κεφαλές διαθέτει και δεν συναινεί στους ελέγχους της ΔΟΑΕ για την πυρηνική του δραστηριότητα.
Από την όλη κατάσταση στην Μέση Ανατολή τελικά ο αμερικανο-ισραηλινός άξονας όχι μόνο βγήκε χαμένος αλλά πέτυχε κατ’ ελάχιστο τους στόχους του. Η αλλαγή καθεστώτος που τόσο διαφήμιζαν Τράμπ και Νετανιάχου όχι μόνο δεν ήρθε αλλά αντίθετα η Ισλαμική Δημοκρατία ισχυροποιήθηκε εσωτερικά και λόγω της συσπείρωσης που προκάλεσαν οι εξωτερικές επιθέσεις αλλά και λόγω της πετυχημένης συμφωνίας με τους αντιπάλους της. Στο εξωτερικό το Ιράν επιβεβαίωσε την δύναμη του και την ικανότητα του να αντισταθεί απέναντι στους μεγάλους του κόσμου τεχνολογικά, στρατιωτικά και ψυχολογικά. Εξακολουθεί να διατηρεί την θέση ενός αντίπαλου δέους του Ισραήλ στην Μέση Ανατολή και ενός σταθεροποιητικού παράγοντα με τους συμμάχους του να έχουν διασκορπισμένο πολεμικό δυναμικό στην Υεμένη με τους Χούτι, στο Λίβανο με την Χεζμπολάχ, στο Ιράκ με τις πολιτοφυλακές και στην Παλαιστίνη με τις εθνικοαπελευθερωτικές δυνάμεις.
Ανεξάρτητα του τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον το μήνυμα είναι ένα: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι αήττητες και η στρατιωτική τους παρουσία και κυριαρχία σε όλο τον κόσμο δεν είναι κάτι δεδομένο. Τα έθνη που ξέρουν να αγωνίζονται και να πολεμούν παραμένουν κυρίαρχα και ελεύθερα αντιμετωπίζοντας ακόμη και τις μεγαλύτερες υπερδυνάμεις.