του Βαγγέλη Δεμερτζούδη
Η άρνηση του Λαού μας και ολοένα και μεγαλύτερων τμημάτων των ευρωπαϊκών πληθυσμών προς τις πολιτικές των ανοιχτών συνόρων, του πολυπολιτισμού και της προώθησης της παράνομης μαζικής μετανάστευσης δείχνουν την κραυγή οργής και απελπισίας των ανθρώπων που τείνουν να απογυμνωθούν από τον πολιτισμό τους και την ταυτότητα τους και οι οποίοι δέχονται καθημερινές προσβολές και χλευασμούς, υποβιβαζόμενοι στο ρόλο ενός ανίσχυρου θύματος, σε περίπτωση που αντιδράσουν μπροστά στο βάναυσο μετασχηματισμό του πολιτιστικού και κοινωνικού τους περιβάλλοντος.
Η επιβολή της αντικατάστασης πληθυσμού με την χρήση της κατηγορίας περί ρατσισμού και μισαλλοδοξίας προκαλεί την φυσιολογική έκρηξη θυμού σε αυτούς που είναι πιο ευάλωτοι από την επιβαλόμενη «συμβίωση» που λειτουργεί είς βάρος τους, από την δημόσιες επιδοτήσεις και την συμπίεση της αγοράς εργασίας μέχρι την έκρηξη της εγκληματικότητας.
H οργή αυτή δυστυχώς εξαργυρώνεται από τα κομμάτα μίας «μετριοπαθούς δεξιάς» που εκπροσωπούν το ρεύμα ενός πιο αυστηρού φιλελευθερισμού. Τα κόμματα αυτά δεν αντιλαμβάνονται το ζήτημα ταυτοτικά και εθνοτικά ούτε προτεινούν την ολιστική του λύση. Αυτό το οποίο ζητούν είναι ένας νομικός εξορθολογισμός της παράνομης μετανάστευσης, μία σωστότερη οικονομική της διαχείριση ή το πολύ-πολύ να μη μπαίνουν στη χώρα αποβράσματα και εγκληματίες. Με λίγα λόγια αποδέχονται την προχωρημένη πλέον αντικατάσταση πληθυσμού απλά σε άλλη βάση. Και εδώ βρίσκεται η απάτη στην οποία εγκλωβίζουν τους ψηφοφόρους τα κόμματα της δεξιάς.
Ηθικολογική αριστερά και επιχειρηματική δεξιά
Στην αριστερά, περιφρονούν και προσβάλουν ως ρατσιστές, όσους αντιστέκονται στην αντικατάσταση πληθυσμού. Το παραλήρημα τους συνοδεύεται με τις woke ηθικολογικές παρλάτες περί ΛΟΑΤΚΙ+, δικαίωμα αυτοκαθορισμού, μαχητικό βιγκανισμό και δεν συμμαζεύεται. Μία προπαγάνδα και μία επιμονή στην ασυναρτησία που δείχνει να τους αποξενώνει από το υγιές τμήμα των πολιτών που έχει απηυδήσει από την επιβολή της ασχήμιας και του παραλογισμού. Τα ουρλιαχτά περί ρατσισμού και προς υπεράσπιση του πολυπολιτισμού δεν έχουν καμία βάση αφού ο Έλληνας και ο Ευρωπαίος έχουν αποδείξει πολλάκις την καλή θέληση συμβίωσης με έναν ξένο ο οποίος, χρησιμοποιώντας μία μεταφορά, σκουπίζει τα πόδια του πριν εισέλθει, απολαμβάνει το ποτό του, δεν καταλαμβάνει πολύ χώρο στην αίθουσα και στο τέλος φεύγει σαν κύριος. Πλέον έχουμε περάσει σε ένα άλλο στάδιο μίας επιβαλόμενης «συμβίωσης» η οποία αλλοιώνει την εθνοφυλετική σύσταση της Ελλάδος και των Ευρωπαϊκών Εθνών και η οποία οδηγεί σε ταραχές, βιασμούς, εκβιασμούς, τζαμιά εώς και την απαγόρευση του χοιρινού κρέατος σε ορισμένες χώρες.
Στη δεξιά προσποιούνται ότι «ακούν το μήνυμα», καταγγέλλουν τις παραβατικές και εγκληματικές υπερβολές που προκύπτουν από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση και προτείνουν αυτή να αντικατασταθεί από μία υπέροχη «επιλεκτική μετανάστευση» που θα επιτρέπει σε όλους να ζουν ειρηνικά και ευτυχισμένα στον φιλελεύθερο κόσμο της Αγοράς.
Τι είναι η «επιλεκτική μετανάστευση»; Είναι η δυνατότητα των μεγάλων επιχειρήσεων, ανάλογα με τις συγκεκριμένες ανάγκες τους, να αντλούν το απαραίτητο εργατικό δυναμικό για να παράγουν κέρδη από οπουδήποτε στο κόσμο. Αυτό ταιριάζει απόλυτα στη «φιλελεύθερη δεξιά», η οποία ζητά από αυτούς τους νέους σκλάβους απλά να κρατήσουν χαμηλό προφίλ, να εγκαταλείψουν την θρησκεία τους και να σέβονται ελάχιστα τους κανόνες και τους νόμους της χώρας υποδοχής τους, η οποία στη πραγματικότητα είναι απλώς μία χώρα απασχόλησης. Βέβαια στη χώρα η οποία τους δέχεται, οι εισαγόμενοι εργαζόμενοι ασκούν πίεση προς τα κάτω στους μισθούς και στις συνθήκες εργασίας. Τελικά πρόκειται απλώς για την «ευελιξία της εργασίας» την οποία απαιτεί ο νεοφιλελευθερισμός.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εφαρμόζει απόλυτα την παραπάνω πολιτική καθώς με το νέο νομοσχέδιο για το μεταναστευτικό η άδεια παραμονής είναι συνδεδεμένη με την αγορά εργασίας, η είσοδος στην οποία επιταχύνεται για τους δικαιούχους άσυλο. Στην αγορά εργασίας πλέον θα διοχευτεύεται απευθείας ένα ποσοστό νεοφερμένων μεταναστών πάντα σε συμφωνία με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα. Από τις απευθείας αναθέσεις στις ΜΚΟ περάσαμε στις απευθείας αναθέσεις στους μεγαλοεργολάβους και τους μεγαλοεπιχειρηματίες κολλητούς της κυβέρνησης που γίνονται οι νέοι πάτρονες του μεταναστευτικού. Ακόμη προωθούνται οι διακρατικές συμφωνίες νόμιμης μετανάστευσης για την ένταξη εργατικού δυναμικού από τρίτες χώρες όπως πχ η Αίγυπτος και το Μπαγκλαντές.
Οικονομία ή επιβίωση της ταυτότητας;
Και εδώ βρίσκεται το βασικό δίλημμα: θέλουμε να σώσουμε την οικονομία μας ή τον λαό μας; Θεωρούμε την μαζική μετανάστευση ως ένα απλό πρόβλημα αστυνόμευσης και μια μεταβλητή οικονομικής προσαρμογής ή ως ένα ζωτικό πολιτισμικό και εθνοτικό ζήτημα;
Δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική και συνεκτική καταπολέμηση της μετανάστευσης χωρίς να αμφισβητηθεί το φιλελεύθερο-καπιταλιστικό μοντέλο που την τροφοδοτεί. Και αυτό είναι κάτι που η «δεξιά» δεν είναι έτοιμη να ακούσει ούτε φυσικά να αποδεχτεί.
Όσο κάποιοι ονειρεύονται έναν «ανοιχτό», ηδονιστικό, καταναλωτικό, «ρυθμισμένο» κόσμο με ντελίβερι όλες τις ώρες, υπαλλήλους και προϊόντα χαμηλού κόστους αλλά «χωρίς αποβράσματα», τίποτα δεν θα αλλάξει. Επαναπατρισμοί και διατήρηση της ταυτότητας ή Wolt. Πρέπει να διάλεξουμε!