του Ευριπίδη Ρηγόπουλου
“Κάνε και εσύ ένα κόμμα, μπορείς.” Αυτό, ίσως, θα έπρεπε να είναι το σύνθημα των εθνικιστών τα τελευταία 50 χρόνια.
Δυστυχώς για εμάς,από την “εθνοσωτήριο” μεταπολίτευση κι έπειτα η μοναδική πρόταση του εθνικιστικού χώρου στην πολιτική ζωή της χώρας ήταν και παραμένει ένα κόμμα.
Ένα ακόμη κόμμα δηλαδή, στα εκατοντάδες που δημιουργήθηκαν και θα δημιουργηθούν είναι το μόνο που έχουμε κάνει ή θα κάνουμε στο μέλλον, τίποτε περισσότερο. Παρά τα όσα έχουμε περάσει δεν έχουμε διδαχθεί κάτι ουσιαστικά και εμμονικά σχεδόν ακολουθούμε την ίδια, πολιτική, τακτική περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα. Κοινώς, ο ορισμός της τρέλας!
Από πού πηγάζει, λοιπόν, αυτή μας η εμμονή και μονολιθικότητα σκέψης;
Μήπως επειδή είμαστε ανίκανοι, νοητικά, να σκεφτούμε κάτι άλλο;
Μήπως επειδή, δεν υπάρχει κάτι άλλο ή μήπως επειδή δε μας επιτρέπεται από το σύστημα κάτι άλλο;
Ο καθένας μπορεί να απαντήσει στις ανωτέρω ερωτήσεις όπως κρίνει, αναλόγως τη σκέψη και τη λογική του. Η αλήθεια είναι πως , ανεξαρτήτως λογικής καθενός και καθεμίας από εμάς, δε μπορεί να είναι μόνο αυτή η πρότασή μας ως χώρος. Δε γίνεται να υπάρχει μόνο μία λύση και τίποτε άλλο.
Επομένως κάτι άλλο συμβαίνει, κάποιοι άλλοι λόγοι συντρέχουν και έχουμε “κολλήσει” μόνο σε ένα τρόπο διεκδίκησης και διάδοσης των θέσεών μας, στο ΚΟΜΜΑ.
Η αλήθεια είναι ότι η απάντηση για τους λόγους όπου συμβαίνει αυτό δεν είναι μια, αλλά σύνθεση πολλών παραγόντων και πραγμάτων. Προσωπικά πιστεύω ότι πάσχουμε σαν χώρος, είτε με δική μας υπαιτιότητα είτε λόγω εξωγενών παραγόντων, από διάφορα συμπλέγματα και αυτά μας εξαναγκάζουν να περιοριζόμαστε σε μια και μοναδική πρόταση δράσης (κόμμα).
Αρκετοί προσπάθησαν κατά το παρελθόν να επιδείξουν διαφορετικές δράσεις, σε ιδεολογικό κυρίως επίπεδο, αποτυγχάνοντας είτε λόγω μη συμμετοχής κόσμου είτε λόγω κακής διαχείρισης και συνθηκών.
Σε κάθε περίπτωση ευθυνόμαστε εμείς και μόνον και αν δεν αποφασίσουμε να απαλλαγούμε από τα συμπλέγματά μας θα συνεχίσουμε, σχιζοφρενικά, να επαναλαμβάνουμε τα ίδια βήματα περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα, ενώ το γνωρίζουμε εκ των προτέρων ποίο θα είναι(50 χρόνια άλλωστε το ίδιο κάνουμε).
Το σύστημα λοιπόν που μας πολεμά, κάθεται (μεταφορικά) σε μια γωνία, μας βλέπει και γελάει, γιατί ξέρει ήδη τι ακριβώς θα γίνει, με κάθε λεπτομέρεια .
Θα φτιαχτεί ένα κόμμα που είτε θα αποτύχει παταγωδώς (0.01%) είτε, αν “στρογγυλέψει” κάπως ίσως και να προχωρήσει .Εφόσον προχωρήσει (1 στα 10 πιθανότητα βάσει της στατιστικής) έχει δύο πιθανές διαδρομές, είτε να παλεύει να μπει στη Βουλή (2 με 4 %) έως ότου πέσει στο 0.1% μετά από δύο αποτυχημένες απόπειρες να μπει στο “Ναό της δημοκρατίας” είτε να φθάσει μέχρι το 7 με 8 % .
Το ιδανικό σενάριο λοιπόν του 7 με 8% τι θα επιτύχει, πέραν του να βολέψει τους “δικούς του ανθρώπους”;
Θα καταφέρει να διαδώσει τις θέσεις του στην ευρεία μάζα,την οποία χρειάζεται για να αυξήσει τα ποσοστά του; Φυσικά και όχι,όπως έχουμε δει και βλέπουμε να γίνεται.
Επομένως η λύση του κόμματος έχει νόημα μόνο εάν είναι αντιπολίτευση με πιθανότητες κυβέρνησης. Έχετε δει πολλά να το καταφέρνουν ή έστω να πλησιάζουν στο “όνειρο”; (ρητορική ερώτηση).
Αναλογιστείτε την ψυχασθένεια που μας διακατέχει όταν λέμε και σκεφτόμαστε: ” αν αλλάξουν οι συνθήκες, αν βρεθεί ο κατάλληλος, αν συμπαρασύρει το ρεύμα της Ευρώπης και εμάς, αν, αν,αν, τότε θα, θα, θα…”
Στηριζόμαστε αποκλειστικά στις συνθήκες και σε αστάθμητους παράγοντες εξωγενείς χωρίς να ασχολούμαστε με τις ενδογενείς παθογένειές μας(μήπως γιατί δε μας συμφέρει;).
Στηριζόμαστε στο μοναδικό γεγονός ότι θα “έρθουν έτσι τα πράγματα και θα τα καταφέρουμε” όταν ταυτόχρονα οι ίδιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι “τα πράγματα έρχονται έτσι από το σύστημα” το οποίο σύστημα όμως, οι ίδιοι, πιστεύουν ότι είναι εχθρικό (που είναι)απέναντί μας… Για να μην αναλωνόμαστε σε αριθμούς και στατιστικά (παρότι είναι τα μοναδικά που δείχνουν την απόλυτη αλήθεια) ας δούμε για λίγο τους πραγματικούς λόγους που συμβαίνει, επαναλαμβανόμενα, το ίδιο σενάριο με τα κόμματα.
Αυτομάτως όταν λέμε “τα κόμματα δεν είναι η λύση” έρχεται σε όλους η ερώτηση “τότε τι είναι;” Αυτή η αυτοματοποιημένη ερώτηση είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά μας, επειδή δε βρίσκουμε απάντηση πάμε στην εύκολη επιλογή.
Το παράδειγμα θυμίζει έντονα τις περιπτώσεις όπου συζητώντας με έναν “δημοκράτη” και φέρνοντας επιχειρήματα που δείχνουν ότι η δημοκρατία είναι μαζοκρατία ουσιαστικά, υπολογίζει ποσότητα και όχι ποιότητα κάτι που την καθιστά πλήρως αναξιοκρατική, αντιλαμβάνεται τα λογικά επιχειρήματα, συμφωνεί κιόλας μαζί σου και αυτομάτως σε ρωτά “Ε και τι να έχουμε τότε;”
Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με εμάς, επειδή αυτόματα μας έρχεται η ερώτηση “Ε και τι να κάνουμε άλλο”, γυρνάμε στην , μοναδική , ασφαλή στο μυαλό μας αποτυχημένη συνταγή των τελευταίων 50 ετών.
Όπως λοιπόν και με τη “δημοκρατία” έτσι και με το δικό μας σύμπλεγμα, πρέπει πρώτα να συμφωνήσουμε (κυρίως με τον εαυτό μας) ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΛΥΣΗ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ, από εκεί κι ύστερα μπορούμε να σκεφτούμε (αν τελικά μπορούμε και είμαστε ικανοί) κάτι άλλο, δε γίνεται να μην υπάρχει, είναι νομοτελειακό να μην υπάρχει σε ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα μία λύση.
Η λογική και τα μαθηματικά είναι στυγνά και αλάνθαστα και όταν τα χρησιμοποιείς ορθά κανείς δε μπορεί να τα αμφισβητήσει.
50 χρόνια κάνουμε ακριβώς το ίδιο, πρέπει να περιμένουμε να περάσουν άλλα 50 για να καταλάβουμε ότι είναι λάθος να συνεχίζουμε με τον ίδιο βηματισμό περιμένοντας άλλη εξέλιξη;
ΥΓ: Στο “Ε, και τι άλλο να κάνουμε ρε μεγάλε, ωραία τα γράφεις αλλά πρόταση δεν είπες” απαντώ απλά, “Εσύ τι άλλο μπορείς να σκεφτείς;”.