του Άγγελου Δημητρίου
«Θηρεύοντας πράγματα αιώνια,
θ’ αφήσω να φύγουν τα χρόνια.
Θα φύγουν, και θα ‘ναι η καρδιά μου
σα ρόδο που επάτησα χάμου».
Κ.Γ. Καρυωτάκης
Tο χειρότερο είναι, όταν τα πράγματα ξεμένουν από νόημα. Όταν ξεμένουν από μεταφυσική, από το ερώτημα για την αιτία και τον σκοπό.
Έξω, οι δρόμοι είναι γεμάτοι, το πλήθος είναι εκεί, σαν βουερό ποτάμι, όμως – χωρίς αιτία και σκοπό- όλα μοιάζουν τόσο ανοίκεια, υπολείπονται εγγύτητας, είναι οθνεία, και γι’ αυτό πνιγηρά.
Ξένος για τον κόσμο, χωρίς αιτία και σκοπό, ζεις για το τίποτα και πεθαίνεις αγκαλιά με αυτό- από καρκίνο ίσως, από ένα τροχαίο δυστύχημα…
Κάποτε, είχε αξία να πεθαίνει κανείς – και η αξία εντοπιζόταν στο νόημα, είχε αξία να πεθαίνεις για κάτι χωρίς το οποίο η ζωή δεν είχε νόημα.
Το «νόημα», είναι κάτι αντικειμενικό; Είναι μια «ιδέα» έξω από εμάς, αυθύπαρκτη; Ή είναι κάτι υποκειμενικό, κάτι που ο καθένας το συνειδητοποιεί μέσα από την ίδια τη ζωή, κάτι το οποίο αντλείται από τα ίδια τα πράγματα;
Το «γιατί», απηχεί άραγε την ίδια την υπαρξιακή διερώτηση; Και το κενό που αιωρείται μέχρι να δοθεί μια απάντηση, αποτελεί τον υπαρξιακό τρόμο;
Τι θα απομείνει άραγε, όταν ο απόηχος της φασαρίας του κόσμου κοπάσει; Όταν σιγήσουν οι κραυγές και τα ξεφωνητά;
Άρα λοιπόν, γιατί λέμε ότι οι εθνικιστές τοποθετούνται στην πνευματική πρωτοπορία; Μα διότι καταπιάνονται με την ουσία, τολμούν να ονειρευτούν και να κυνηγήσουν έναν ανθρωπινότερο κόσμο, δεν συμβιβάζονται με την μετριότητα και την ασχήμια, η αισθητική τους ακουμπάει πάνω σε ηθικές ποιότητες και κατηγορίες.
Μέσα σε ένα πλαίσιο παρακμιακό, σε ένα περιβάλλον που παραπαίει και λικνίζεται στον χορό του αμοραλισμού, εμείς, μέσα στην δυστοπία είμαστε οι θηρευτές του ονείρου!