γράφει ο Δημήτριος Βαλής
Στην εποχή μας, όπου όλα αμφισβητούνται και τα πάντα καταρρέουν, το Κοινοβουλευτικό Καθεστώς με αφορμή την πολιτική επικαιρότητα της Ελλάδος μας, κάνει λόγο περί «αναβίωσις του Φασισμού – Εθνικοσοσιαλισμού», με απώτερο σκοπό του τον αποπροσανατολισμό της Κοινής γνώμης, από την παραπέουσα κατάσταση του Έθνους μας. Όμως πολύς κόσμος αναζητά την Αλήθεια στα παλιά ιδεολογήματα, όπως ο Φασισμός. Με το συγκεκριμένο άρθρο θα επιχειρήσω να παραχωρήσω ορθές ιδεολογικές – ιστορικές απαντήσεις στην διαστρέβλωση της Πολιτικό Ιδεολογικής πραγματικότητας.
Όμως, τί έστι Φασισμός; Είναι μήπως η ρίζα όλων των κακών, όπως ισχυρίζεται η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, ή πρόκειται για ένα πολιτικό επαναστατικό κίνημα;!
Σε αυτή το Άρθρο Πολιτικής Φιλοσοφίας ,θα επιχειρήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα: “Τί εστί Φασισμός;” και να τον καταστήσουμε κατανοητό από τον μέσο άνθρωπο του 21ου αιώνος. Αρχικά, πρέπει να γνωστοποιηθεί πώς ο Mussolini δεν ήταν ο πρώτος Φασίστας, μα αντιθέτως πριν αυτόν και το βιβλίο του, με τίτλο: “Το Δόγμα του Φασισμού” υπήρξαν διάφορες προσωπικότητες, όπως ο Γάλλος Maurice Barrès και ο Ιταλός Giovanni Gentile,οι οποίοι θεωρούνται οι “Προφασίστες” (Δλδ οι θεμελιωτές του Φασισμού). Εν τέλει, τι ρόλο παίζει ο Φασισμός στην Ευρωπαϊκή Ιστορία; Πρόκειται για πολιτικό καρκίνωμα ή για πολιτικοκοινωνική Επανάσταση;!
Η Απαρχή του Φασισμού σημειώνεται με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασίλειο της Ιταλίας βρισκόταν σε μια πολύ δύσκολη θέση, καθώς αυξανόταν η πολιτικοκοινωνική κρίση, αν και βρίσκονταν στην πλευρά των Νικητών, μα δεν είχαν λάβει ούτε τα μισά των υποσχέσεων, που είχαν λάβει από την Entente.
Έτσι, η πολιτική και κοινωνική και οικονομική κρίση της Ιταλίας, σε συνδυασμό με την αδυναμία του στέμματος και του Κοινοβουλίου, να σταματήσουν την άνοδο του Κομμουνισμού στην Χώρα και να βελτιωθεί το βιοτικό επίπεδο των Ιταλών έδωσε την ευκαιρία σε έναν πρώην Σοσιαλιστή, τον Benito Mussolini να εφαρμόσει την δική του Πολιτική Ιδεολογία (Δλδ τον Φασισμό) και μέσω μιας πολιτικοκοινωνικής επαναστάσεως να λάβει την Εξουσία.
Στις 28 Οκτωβρίου 1922,με την περίφημη “Πορεία προς την Ρώμη” ο Βασιλεύς της Ιταλίας ο Vittorio Emmanuel III, ο οποίος φοβόταν τον εμφύλιο πόλεμο, μα και την άνοδο του Κομμουνισμού, παρέδωσε την Εξουσία στον Mussolini.
Έτσι, ο Φασισμός ανήλθε στην Εξουσία χωρίς ούτε μια σφαίρα να πέσει, μα σύντομα θα φανέρωνε τον πραγματικό του χαρακτήρα, εναντίον όλων!
Η ρίζα όμως του ζητήματος βρίσκεται στην Ευρώπη μετά την λήξη του Α’ Π.Π, οπότε και η Ευρωπαϊκή Κοινωνία κατέρρεε οικονομικώς και πολιτιστικώς διά μέσω την άνοδο του Κομμουνισμού και της Φιλελεύθερης – Πολιτιστικής λογικής. Ο Φασισμός επήλθε ως απάντηση στον Φιλελευθερισμό και στον Κομμουνισμό.Ο Φασισμός στην προσπάθεια εδραίωσης του, έδωσε την εντύπωση πώς πρόκειται για νέα πολιτική ιδεολογία, η οποία ήταν κατά του Φιλελευθερισμού, μα και κατά του Κομμουνισμού και του Σοσιαλισμού, καθώς κανένα από τα προαναφερθέντα ιδεολογήματα υπηρετούσαν το συμφέρον του Λαού και του Έθνους.
Από την μια πλευρά, ο Φιλελευθερισμός έχει ως βάση του τον Κοινοβουλευτισμό και τον ατομικισμό, ενώ από την άλλη ο Κομμουνισμός και ο Σοσιαλισμός ως βάση έχουν την οικονομία.Ο Φασισμός όμως ως βάση του έχει το συμφέρον του Έθνους, το οποίο δεν εξυπηρετείται από το Φιλελεύθερο Σύστημα, ούτε από την Κομμουνιστική Οικονομική Θεωρία.Έτσι, σχεδόν αμέσως ο Φασισμός θεωρήθηκε από τους Ιταλούς ως σοβαρή απάντηση στα προβλήματα τους, ενώ το Νέο Ιταλικό Κράτος του Mussolini έχαιρε τον θαυμασμό πολλών ξένων πολιτικών, όπως ο Winston Churchill, ο Ελευθέριος Βενιζέλος κ.α.,οι οποίοι μέχρι και επιστολές θαυμασμού προς τον Mussolini και το Καθεστώς του απέστειλαν.
Στην συνέχεια, ο Φασισμός αμέσως μετά την επικράτηση του στη Ιταλία, θεωρήθηκε από όλη την Ευρώπη ως αληθινή και γνήσια επανάσταση κατά του Φιλελευθερισμού και κατά της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ενώ δημιουργεί το νέο πολιτικοοικονομικό κράτος διά του οποίου πραγματοποίησε την συνένωση των δύο μεγάλων κοινωνικών τάσεων (Δλδ Εθνικισμός και Σοσιαλισμός). Μάλιστα σύμφωνα με τον Mussolini “διὰλά τόν φασισμόν ὁ κόσμος δέν εἶναι ὑλικός καί τό ἄτομον ὅν μεμονωμένον,ἀλλ’ ἐνσωματεῖ ἔθνος,πατρίδα καί ἠθικόν νόμον,εἰς τρόπον ὥστε εἰς τό καθῆκον νά εὑρίσκηται μία ἀνωτέρα ζωή ἐν τῇ ὁποίᾳ διά τῆς ἐγκαταλείψεως τῶν κατ’ ἰδίαν συμφερόντων πραγματοποιεῖται ἡ πνευματική ἐκείνη συνείδησις εἰς ἥν στηρίζεται ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου.”
Τα ιδεώδη του Φασισμού (Δλδ Η Αρχηγία,η Κοινωνία,το Έθνος,το Κράτος και οι θέσεις για το άτομο) δημιούργησαν ένα Νέο Κόσμο. Συγκεκριμένα, η εθνική κοινωνία σύμφωνα με τον Φασισμό δεν είναι ούτε συνεταιρισμοί ελευθέρως ενωμένων, ούτε συγκέντρωση ατόμων ιστορικά και γεωγραφικά συνδεδεμένα, αλλά η ανώτερη πνευματική ένωση για έναν Κοινό Σκοπό. Η Αρχηγία, κατά τον Φασισμό πρέπει να είναι μία πλήρους δυνάμεως θέλησης, που οφείλει να διευθύνει το Κράτος και να επιδιώξει τους σκοπούς του κρατικού βίου, όχι όμως διά μέσω του Κοινοβουλευτισμού. Τέλος, κατά τον Φασισμό μονάχα δύο θεμελιώδεις οργανώσεις του λαού πρέπει να υφίστανται° το Κόμμα και ο Αρχηγός, τα οποία θα οδηγήσουν το Έθνος σε νέες Δόξες!
Ας προχωρήσουμε λοιπόν σε μια βαθύτερη μελέτη της «μήτρας» του Φασισμού. Αρχικώς, πρέπει να ορίσουμε τον ρόλο της Αναγέννησης, της Καθολικής Εκκλησίας και του Γερμανικού Ιδεαλισμού ως επιρροές στον Φασισμό. Ο Φασισμός, όπως είδαμε, ναι μέν έχει τις βάσεις του στην Αρχαιοελληνική Φιλοσοφία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους, μα οι σκέψεις περί Κράτους του Φασισμού, προέρχονται από την περίοδο της Αναγέννησης, οπότε και προσωπικότητες όπως ο Machiavelli, ο Hobbes και ο Spinoza εξυμνούν την δύναμη ως το ύψιστο αγαθό της ζωής!
Χαρακτηριστικά, ο Machiavelli πρώτος εξέφρασε την σκέψη πώς η σωτηρία της Ιταλίας εξαρτάται από την ένωση της και την απόκρουση των ξένων κατακτητών, με ισχυρό Ηγεμόνα, ο οποίος όμως θα ανερχόταν στον θρόνο μέσω της συγκατάθεσης του Λαού και δεν θα απέβλεπε στο προσωπικό του συμφέρον, μα θα επιδίωκε το γενικόν καλόν, ενώ αν η διατήρηση της εξουσίας δεν είναι εφικτή μέσω της συγκατάθεσης του Λαού, τότε ο Ηγεμών πρέπει να επιδεικνύει την Ισχύ του.
Αντίστοιχα, ο Th. Hobbes ως προς την περί Κράτους θεωρία του, αναφέρει πώς η ολότητα μεταβιβάζει την δύναμη της σε ένα μόνο πρόσωπο, όπως και το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού του, και ένεκα αυτής της μεταβιβαστικής συμβάσεως γεννιέται το Κράτος, ενώ οι υπήκοοι δεν έχουν δικαίωμα έναντι του Κράτους, καθώς παραιτήθηκαν από αυτά, όταν ξεχώρισαν την δύναμη τους! Τέλος, ο Ben. Spinoza και η Καθολική Εκκλησία, ομιλούν για την σημασία της συγκεντρώσεως της δύναμης σε ένα Πρόσωπο και για την σημασία της οργανώσεως και του τρόπου διοικήσεως του Κράτους. Εν τέλει, ο Γερμανικός Ιδεαλισμός διά μέσω του Hegel εκπορεύεται η ιδέα πώς το κάθε Έθνος έχει ορισμένη αποστολή στον Κόσμο, ενώ η ηθική του ενός Ατόμου δεν έχει αξία, καθώς δεν δρά επί ωφέλειας της Κοινωνίας. Ιδού λοιπόν η «μήτρα» του Φασισμού διά μέσω όλων αυτών των Φιλοσοφικών – Θρησκευτικών ρευμάτων στο πέρασμα των αιώνων στην Ευρωπαϊκή Ιστορία.
Ένα ακόμη όμως ουσιώδες σημείο, ως προς την επεξήγηση του Φασισμού ως Πολιτική Ιδεολογία είναι και η σχέσις του ως σύνθεση Εθνικισμού και Συνδικαλισμού. Στις ημέρες μας, οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πώς ο Φασισμός είχε σχέση μονάχα με Εθνικισμό και Ιμπεριαλισμό, κάτι το οποίο όμως δεν ισχύει καθόλου, αφού ο Φασισμός της Ιταλίας του Mussolini ήταν όπως θα δούμε σύνθεση Εθνικισμού και Συνδικαλισμού. Από την μια πλευρά, υπήρχε η απεριόριστη λατρεία προς το Έθνος,η απόλυτη πίστη στην δημιουργική δύναμη της Εξουσίας, το μίσος κατά της Δημοκρατίας και του Κοινοβουλευτισμού και η εξύμνηση της δράσεως των εκλεκτών μειοψηφιών. Επίσης, από την άλλη πλευρά, ενώ ο Εθνικισμός επιζητεί την Εξουσία διά τον Αγώνα του Έθνους, ο Συνδικαλισμός επιζητεί το ίδιο αλλά διά μέσω των τάξεων. Ο πρώτος αποτελεί την επανάσταση της δεξιάς και ο δεύτερος την επανάσταση της Αριστεράς.
Έτσι, με την δημιουργία του φασιστικού κινήματος ο Mussolini επέτυχε ό,τι δεν επέτυχαν η δεξιά και η αριστερά μόνες τους! Με την ένωση του εθνικισμού και του συνδικαλισμού το Φασιστικό Κίνημα (μετέπειτα Καθεστώς) κέρδισε από τον μέν πρώτο την διδασκαλία υπέρ της ισχυρής τόνωσης του φασιστικού δυναμικού κράτους, ενώ από τον δεύτερο την απευθείας δράσεως της εξουσίας. Για αυτό, ο μέν Εθνικισμός προσέλκυσε κυρίως διανοούμενους, που απέβλεπαν στην Ηθική και Πνευματική ενότητα του Έθνους, και ο δέ Συνδικαλισμός κέρδισε την μάζα, καθώς απέβλεπε στην καθολική και στερεά οργάνωση της κοινωνικής ζωής. Επομένως ,ο Mussolini μέσω της επιρροής της θεωρίας του Nietzsche και του Sorel, επέτυχε την πλήρη επικράτηση του Φασιστικού Κινήματος – Κόμματος, όχι επειδή εξάλειψε τις θεωρίες αυτές, αλλά αντιθέτως επειδή τις διατήρησε και τις προσάρμοσε στις ανάγκες του Ιταλικού Έθνους.
Ο Φασισμός και το Κράτος Δικαίου
Προηγουμένως, είδαμε τα κυριότερα χαρακτηριστικά του Φασιστικού Κινήματος/ Καθεστώτος, και πώς δημιουργήθηκε και έλαβε την Εξουσία. Τώρα ας απαντήσουμε και σε ένα άλλο ερώτημα του σημερινού ανθρώπου, σχετικά με τον Φασισμό. “Είχε ο Φασισμός Κράτος Δικαίου;”
Ήδη από το 1925 (τρία χρόνια μετά την ανάληψη της Εξουσίας από το Φασιστικό Κόμμα στα 1922),το Φασιστικό Καθεστώς έλαβε νομική οργάνωση και επήλθε συνταγματική ευρυθμίαν. Μέσα από αυτές τις νομοθεσίες (ιδίως τις Νομοθεσίες του 1928 και 1929), ρυθμίζονταν οι σχέσεις ατόμων και ομάδων, οι οποίες απέβλεπαν στο γενικό συμφέρον και στην κοινωνική και πολιτειακή ευστάθεια. Συγκεκριμένα, οι Νομοθεσίες του ’28 και ’29 περί ιδρύσεως και αρμοδιοτήτων του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου, και μεταβολή του Κόμματος σε θεσμό δημοσίου δικαίου, ο Φασισμός παύει να αποτελεί επαναστατικό Κίνημα, από μειονότητα που κατέλαβε την Εξουσία και μεταβάλλεται το ίδιο το Κράτος με την θέληση των Κυβερνώντων κατά τρόπον εκ των προτέρων καθορισμένο και νομικώς οργανωμένο. Για αυτό, και ο ρόλος του Μεγάλου Φασιστικού Συμβουλίου ήταν ουσιώδης τόσο για το Καθεστώς, όσο και για το Κράτος, καθώς είχε την δυνατότητα να εκλέξει αλλά και να καθαιρέσει τον εκάστοτε Αρχηγό του Κράτους, ενώ η Δικαστική Εξουσία παρέμενε ανεξάρτητη, αλλά δεν δικαιούνται να κρίνουν τις Νομοθεσίες του Κράτους ως προς την Συνταγματικότητα τους, ενώ δεν προστατεύονταν τα ατομικά δικαιώματα από το Φασιστικό Κράτος. Ο Φασισμός δηλαδή εστίαζε περισσότερο στην ασφάλεια του Κράτους και του Καθεστώτος, εν αντιθέσει με το Φιλελεύθερο Κράτος, το οποίο εστιάζει στα ατομικά δικαιώματα των πολιτών, ακόμη και αν απειλούσαν το Κράτος. Οπότε, βλέπουμε πώς το Φασιστικό Κράτος δεν είναι Κράτος Δικαίου τόσο, αλλά Κράτος Δυναμικού κυρίως.
Η Πολιτική και Οικονομική Οργάνωσις του Φασιστικού Καθεστώτος
Το Φασιστικό Κίνημα/ Καθεστώς σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής, που ανήλθε στην Εξουσία ήταν το πλέον λεπτομερώς οργανωμένο σε μια Ευρώπη, η οποία ήταν διαλυμένη από τον Μεγάλο Πόλεμο (Δλδ Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο), ενώ τα φιλελεύθερα/κοινοβουλευτικά συστήματα έμοιαζαν πλέον απαρχαιωμένα. Ως προς την πολιτική του οργάνωση το Φασιστικό Καθεστώς αποτελούνταν από τρείς παράγοντες. Αρχικά, την εκτελεστική εξουσία, η οποία ήταν αυτόνομη και ανεξάρτητη εκτελεστική εξουσία από τους Κρατικούς μηχανισμούς, ενώ ήλεγχε τα δεδομένα του Φασιστικού Καθεστώτος, καθώς ο Αρχηγός της Κυβερνήσεως διοριζόταν από τον Βασιλέα, αν και ήταν υπεύθυνος για την γενική πολιτική της Κυβερνήσεως, ενώ παράλληλα τα διάφορα διατάγματα επέφεραν την ανάληψη της κρατικής εξουσίας στα χέρια του Αρχηγού του Φασιστικού Καθεστώτος. Στην συνέχεια, το Κοινοβούλιο, το οποίο αποδυναμώθηκε σε αντίθεση με την εκτελεστική εξουσία,η οποία ισχυροποιήθηκε, καθώς το νέο Καθεστώς απέβλεπε στην ισχυροποίηση του Εθνοκεντρικού Κράτους, γεγονός όμως που οδήγησε στην μείωση των θέσεων των διαφόρων νομοθετικών σωμάτων, όπως το Κοινοβούλιο. Τέλος, το Μέγα Φασιστικό Συμβούλιο αποτελούσε θεμελιώδη συνταγματική τροποποίηση, διότι πρόκειται για θεσμός του Κράτους,ο οποίος ήταν καθαρά φασιστική έμπνευση, και δεν συγκρινόταν με τους έως τότε γνωστούς συνταγματικούς θεσμούς, ενώ αποτελούσε την Τετάρτη Εξουσία του Φασιστικού Καθεστώτος, μετά την Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική Εξουσία.
Παράλληλα, η Οικονομική Οργάνωσις του Φασιστικού Καθεστώτος θεωρήθηκε αμέσως ένα τέλειο σύστημα οργανωμένης οικονομίας, καθώς αντικατέστησε την οικονομική αναρχία του Φιλελευθερισμού, μέσω της παραγωγής και κυκλοφορίας των οικονομικών αγαθών του Έθνους, ενώ μέσω των σωματείων και των συντεχνιών διασφαλιζόταν η ισορροπία και η δικαιοσύνη στις σχέσεις μεταξύ ατόμων και ομάδων.
Εν τέλει, η άρτια οργάνωση του Φασιστικού Καθεστώτος θα οδηγήσει στον θαυμασμό και στην υιοθέτηση του Φασισμού από τα περισσότερα Ευρωπαϊκά Κράτη, κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, τα λεγόμενα Φασίζοντα Καθεστώτα – Κράτη.
Σε αυτό το σημείο όμως, οφείλουμε να επεξηγήσουμε την σημασία του όρου «Φασίζοντα Καθεστώτα», καθώς γεννάει πολλά νέα ερωτήματα. Όπως, ήταν τελικώς η 4η Αυγούστου 1936,του Ιωάννου Μεταξά Φασιστικό Καθεστώς; Ο Φασισμός πλέον έχει εδραιωθεί και μεγαλουργεί όχι μόνον στην Ιταλία, η οποία ήταν και ο “πυρήνας” του Φασισμού ως Πολιτική Ιδεολογία και Πολιτικό Κίνημα/Καθεστώς, μα και η Γηραιά Ήπειρος αρχίζει και ακολουθεί το παράδειγμα της Ιταλίας, με γνώμονα το συμφέρον των Εθνών.
Για αυτό τον λόγο, ήδη από το 1925 και εντεύθεν βλέπουμε στην Ευρώπη την δημιουργία και εδραίωση διαφόρων Εθνικοκεντρικών Καθεστώτων, τα οποία έμειναν γνωστά στην Ιστορία ως “Φασίζοντα Καθεστώτα”. Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να επεξηγήσουμε τί εστί “Φασίζον Καθεστώς”, καθώς υπάρχει ουσιώδης διαφορά με το Φασιστικό Καθεστώς της Ιταλίας. Τα “Φασίζοντα Καθεστώτα” ήταν Καθεστώτα, τα οποία είχαν υιοθετήσει ορισμένα χαρακτηριστικά του Φασιστικού Καθεστώτος/Κινήματος, ως προς την οργάνωση του Κράτους τους, μα κατ’ουσίαν είχαν προσαρμόσει τον Ιταλικό Φασισμό, στα δικά τους μέτρα και σταθμά, όπως συνέβη στην Ισπανία του Franco, στην Πορτογαλία του Salazar, στην κεντρική Ευρώπη (Δλδ Γερμανία, Αυστρία, Ουγγαρία),μα και στα διάφορα Βαλκανικά Κράτη (Ρουμανία, Κροατία, Αλβανία, Βουλγαρία) και φυσικά στην Ελλάδα του Ιωάννου Μεταξά, με τα μοναδικά Κράτη, που δεν υιοθέτησαν τον Φασισμό να είναι η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και η Πολωνία. Ως προς την Ελλάδα τώρα. Στις ημέρες μας, ακούμε συνεχώς τους διάφορους “παντογνώστες” όλων των ειδών να χαρακτηρίζουν το Καθεστώς της 4ης Αυγούστου 1936 είτε “Δικτατορικό” είτε “Φασιστικό” και τον Εθνικό Κυβερνήτη της Ελλάδος τον Ιωάννη Μεταξά ως Φασίστα. Η Ιστορική Αλήθεια όμως είναι εντελώς διαφορετική, καθώς το συγκεκριμένο Καθεστώς δεν ήταν Φασιστικό, μα απλώς πρόκειται για ένα Φασίζον Καθεστώς, το οποίο ναι μέν είχε υιοθετήσει διάφορα εξωτερικά Φασιστικά χαρακτηριστικά, όπως ο χαιρετισμός, η Νεολαία, το σκεπτικό του Αρχηγού, ο Γ’ Ελληνικός Πολιτισμός, μα ήταν προσαρμοσμένα στα Ελληνικά δεδομένα της Εποχής. Το κυριότερο όμως συστατικό της 4ης Αυγούστου του 1936 ήταν όχι τα Φασιστικά χαρακτηριστικά της, μα η Ουσία της ως Καθεστώς και ως Κρατική Οργάνωση, η οποία διέφερε εντελώς από την Ιταλία.
Κλείνοντας την επεξήγηση της Ελληνικής περιπτώσεως, ως προς την σχέση της με το Φασιστικό Κίνημα, οφείλουμε να απαντήσουμε και σε ένα ακόμη δήθεν επιχείρημα του Κοινοβουλευτισμού κατά των Ελλήνων Εθνικιστών. Ήταν το Καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967, Φασιστικό; Στην εποχή μας, στην ετήσια επέτειο της εκδηλώσεως του Στρατιωτικού Κινήματος της 21ης Απριλίου 1967, όλοι μας ακούμε τις διάφορες δημόσιες προσωπικότητες όλων των ειδών, να ισχυρίζονται πώς πρόκειται για μια “Μαύρη Σελίδα” στην Νεότερη Ιστορία της Ελλάδος, καθώς “κατέλυσε την Δημοκρατία” και το Καθεστώς που εγκαθίδρυσε ήταν “Φασιστικό”, ενώ για μια επταετία (1967 – 74) η Ελλάς ήταν υπό τον έλεγχο μιας “Χούντας”. Είναι όμως αυτή η Ιστορική Αλήθεια; Ήταν όντως το Καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967 καθαρά Φασιστικό Καθεστώς; Η Ιστορική Αλήθεια δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερη αντίθετη με την “Κοινοβουλευτική” Προπαγάνδα.
Καταρχάς, το Καθεστώς της 21ης Απριλίου του ’67 χωρίζεται σε τρείς περιόδους: α) Επαναστατική Περίοδος 13 Δεκεμβρίου ’67 – 28 Σεπτεμβρίου ’68, β) Συνταγματική Περίοδος 29 Σεπτεμβρίου ’68 – 31 Μαΐου ’73 και γ) Μεταπολιτευτική Περίοδος 1 Ιουνίου ’73 – 25 Νοεμβρίου ’73, εν αντιθέσει με το Φασιστικό Καθεστώς της Ιταλίας του Mussolini, το οποίο ήταν μονάχα μια Επαναστατική Περίοδος (1922 – 1944), ενώ η δήθεν “Χούντα” που υποτίθεται πώς Κυβερνούσε την Ελλάδα (Χούντα= Στρατιωτικός Σύνδεσμος) δεν υπήρξε ουδέποτε, καθώς το Κράτος – Έθνος μας λειτουργούσε με Κυβερνήσεις, στις οποίες μάλιστα τα περισσότερα στελέχη ήταν Αριστερής πολιτικής προελεύσεως, και όχι από μια “Χουντική Τριανδρία” (Δλδ Παπαδόπουλος – Παττακός – Μακαρέζος), όπως γνωρίζουμε. Χαρακτηριστικά ο Γ. Παπαδόπουλος ήδη από την αρχή προσέδωσε στο Καθεστώς του καθαρά Εθνικό Χαρακτήρα: “Σήμερον καί ἀπό τῆς νυκτός τῆς 20ης πρός 21ην Ἀπριλίου δέν ὑπάρχει Κράτος – Κόμμα,ὑπάρχει Κράτος – Ἔθνος.”, ενώ ο Σάββας Κωνσταντόπουλος στα 1972 έγραψε: “Ὁ κ. Γ. Παπαδόπουλος κατώρθωσε νά ἐπινοήση καί νά δὼση εἰς τήν Χώραν ἕνα πρωτοτυπον Καθεστώς. Δέν ἐμιμήθη ξένα πρότυπα.”Τέλος,ως προς το Ιδεολογικό ζήτημα της 21ης Απριλίου 1967 ο Παπαδόπουλος ήταν καθαρά επηρεασμένος από τα διδάγματα του Ίωνος Δραγούμη, που μιλούσε για “συντηρητισμό” και “πρόοδο”, ενώ κατά τον Παπαδόπουλο η ουσία του Καθεστώτος είναι το Πνεύμα, που κινεί την Ύλη και καθοδηγεί την Ψυχή. Εν τέλει, η 21η Απριλίου μάλλον ήταν η μεταπολεμική ελληνική εκδοχή του Εθνικιστικού κινήματος της Ελλάδος και όχι ο “Φασιστικός εφιάλτης”.
Πλέον παραμένει μονάχα ένα βασικό σημείο σχετικά με την Φασιστική Ιδεολογία, το οποίο στις ημέρες έχει διαστρεβλωθεί πλήρως και οφείλουμε να επεξηγήσουμε. Ποιο; Ποιες ήταν οι Ομοιότητες και Διαφορές, μεταξύ Φασισμού και Εθνικοσοσιαλισμού. Σήμερα, επικρατεί η Ιστορικά ανακριβής άποψη, πώς ο Φασισμός και ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι ακριβώς το ίδιο Πολιτικό και Ιδεολογικό Σύστημα, ενώ κατά τους Αριστερούς πρόκειται για το πλέον απάνθρωπο Ιδεολογικό ζήτημα. Η Ιστορική Αλήθεια όμως δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετική. Στην πραγματικότητα, ο Φασισμός και ο Εθνικοσοσιαλισμός ναι μέν μοιράζονται αρκετές ομοιότητες, μα παράλληλα διαθέτουν και αρκετές διαφορές δέ. Ας πάμε να εξετάσουμε ορισμένα σημεία μεταξύ των δύο Καθεστώτων. Αρχικά, ως προς τις ομοιότητες των δύο Καθεστώτων πρέπει να επισημανθεί πώς οι Εθνικοσοσιαλιστές (Δλδ το NSDAP της Γερμανίας) αντέγραψαν πολλά σημεία/χαρακτηριστικά του Φασισμού, όπως ο χαιρετισμός, η Νεολαία, το Δόγμα του Αρχηγού, το Δόγμα του Ενός Κόμματος – Κράτος, ενώ τα προσάρμοσαν στα δεδομένα της Γερμανίας, με βάση τα Εθνικά χαρακτηριστικά του Γερμανικού Έθνους.
Στην συνέχεια, ως προς τις διαφορές των δύο Καθεστώτων πρέπει να τονίσουμε μερικά ουσιαστικά σημεία. Καταρχάς, το Εθνικοσοσιαλιστικό Καθεστώς της Γερμανίας του A.H δεν διέθετε την Πολιτική Οργάνωση της Φασιστικής Ιταλίας (Δλδ δεν υπήρχε Μέγα Φασιστικό Συμβούλιο, η Δικαιοσύνη δεν ήταν ανεξάρτητη και η Οικονομία δεν ήταν συντεχνιακή), ενώ ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν δεχόταν σε καμία περίπτωση την Μοναρχία (Δλδ τον Βασιλιά),εν αντιθέσει με τον Φασισμό, ο οποίος δεχόταν την Μοναρχία έως ενός σημείου, με την προϋπόθεση να μην βλάπτει τα συμφέροντα του Έθνους και του Φασιστικού Καθεστώτος. Επίσης, υπάρχει και διάφορα των δύο Καθεστώτων ως προς το θέμα του Αντισημιτισμού. Η Γερμανία του A.H αιτιολογούσε τον Αντισημιτισμό της με βάση το “Αίμα” (Δλδ Φυλετικός Αντισημιτισμός), ενώ ο Φασισμός της Ιταλίας του Mussolini, όταν υιοθέτησε τον Αντισημιτισμό (1938) τον αιτιολόγησε με βάση την Θρησκεία (δλδ Θρησκευτικός Αντισημιτισμός), καθώς η Εβραϊκή Θρησκεία αποτελούσε απειλή για το Φασιστικό Καθεστώς, διότι έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του Ιταλικού Έθνους. Επομένως, αποδεικνύεται περίτρανα πώς ο Φασισμός και ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν δύο διαφορετικά Πολιτικά – Ιδεολογικά ρεύματα, με κοινή κατάληξη.
Εν κατακλείδι, μέσα από τα στοιχεία, που παρατέθηκαν προηγουμένως στο συγκεκριμένο Άρθρο θεωρώ πως ο αναγνώστης μπορεί ευκόλως να εξάγει ορισμένα ουσιώδης συμπεράσματα, σχετικά με το ερώτημα με τίτλο: “Τί εστί Φασισμός;”. Καταρχάς, είδαμε πώς ο Φασισμός δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο με τον οποίο τον ορίζουμε στις ημέρες μας, καθώς ναι μέν υπήρχε βία και δεν υπήρχε Κοινοβουλευτική Δημοκρατία ή Φιλελεύθερη Δημοκρατία, μα όπως αναλύσαμε στο Φασιστικό Καθεστώς, όλα τα προηγούμενα απορρίπτονται, καθώς θέτουν σε κίνδυνο το συμφέρον του Έθνους, το οποίο ο Φασισμός έχει ως “πυρήνα” του. Στην συνέχεια, ο Φασισμός διέφερε στα διάφορα Κράτη της Ευρώπης, όπου εφαρμόστηκε (π.χ Γερμανία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα κτλ), καθώς οι διάφοροι Ηγέτες απλώς προσάρμοζαν ορισμένα χαρακτηριστικά του Φασισμού, στα δεδομένα του Έθνους – Κράτους τους. Επίσης, ο Φασισμός σύμφωνα με τον Πολιτικό δημιουργό – Ηγέτη του, τον Benito Mussolini ήταν η ύψιστη μορφή Δημοκρατίας, καθώς ο Λαός εκφραζόταν μέσω του Φασιστικού Κόμματος/Καθεστώτος, το οποίο Κόμμα είναι το Κράτος. Το συγκεκριμένο σημείο επεξηγεί και ο Φιλόσοφος Ιδρυτής του Φασισμού ο Giovanni Gentile, σημειώνοντας πώς ο Φασισμός ήταν Πολιτικό Καθεστώς, το οποίο δημιουργήθηκε από την βάση προς την κορυφή, εν αντιθέσει με τα υπόλοιπα Πολιτικά Καθεστώτα, τα οποία ακολούθησαν την αντίστροφη πορεία. Τέλος, ο Φασισμός ναι μέν ήταν Ιδεολογικό/Πολιτικό Καθεστώς, μα είναι και πολίτευμα, καθώς έχει επιρροές τόσο από την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, και την Αναγέννηση και την Οργάνωση της Παπικής Εκκλησίας, ενώ έλαβε την μορφή μια Κοινωνικής Πολιτικής Επαναστάσεως, που εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Αυτός είναι ο Φασισμός και όχι ο «μπαμπούλας», που παρουσιάζεται από τον Κοινοβουλευτισμό στην εποχή μας, με σκοπό τον αποπροσανατολισμό της Εθνικής Λογικής – Συνειδήσεως του Γένους μας, ως προς τον μαθηματικώς τεκμηριωμένο αφανισμό μας.
Βιβλιογραφία:
1) Ο Φασισμός και αι ιδεολογικαί του βάσεις. Γεώργιος Πάμπουκας. Εκδόσεις Λόγχη (2010).
2) The Origins and Doctrine of Fascism. Giovanni Gentile.
3) Η Ιδεολογία του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Μάνος Ν. Χατζηδάκης. Εκδόσεις Πελασγός (2018).
4) Το Δόγμα του Φασισμού. Benito Mussolini. Εκδόσεις Λόγχη (2021).
5) Η Πολιτική Προπαγάνδα. Κωνσταντίνος Α. Πλεύρης. Εκδόσεις Ήλεκτρον (2016).
6) Mein Kampf. Adolf Hitler. Εκδόσεις Ausgaben (1943).
7) Φασισμός και Εξουσία. Γεώργιος Κυβέλος. Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις (1986).
8) Το Συντεχνιακόν Σύστημα είς την Ιταλίαν. Ε.Χ. Χριστοδουλίδης. Εκδόσεις Νέα Γενεά (2018).
9) Ο Φασισμός από την Οπτική της Δεξιάς. Julius Evola. Εκδόσεις Νέα Γενεά (2018).