μετάφραση: Βαγγέλης Δεμερτζούδης
Ο προοδευτισμός δεν είναι ιδεολογία, αλλά μια λανθασμένη αντίληψη για την χρονική εξέλιξη, σύμφωνα με την οποία η ίδια η ανάπτυξη της χρονικής διάστασης προς το μέλλον αποτελεί a priori προάγγελο ευημερίας και βελτίωσης της ανθρώπινης κατάστασης. Γεννημένος από την ψευδαίσθηση του Διαφωτισμού για κοινωνική πρόοδο μέσω της εξάπλωσης της θετικιστικής κουλτούρας, εξαπλώθηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση ως έκφραση της αστικής τάξης.
Ένα αστείο μυστήριο
Σύμφωνα με την φιλελεύθερη ιδεολογία, έχει έναν οικονομιστικό προσανατολισμό που επιδιώκει να βελτιώσει την κοινωνία μέσω πολιτικών και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. Χωρίς την επαναστατική ορμή των σοσιαλιστικών, μαρξιστικών και αναρχικών ιδεών, και χωρίς την οραματική δύναμη του Προυντόν, του Μαρξ και του Μαξ Στίρνερ, απαιτεί την αλλαγή διατηρώντας παράλληλα αποτελεσματικά τον καπιταλισμό.
Το πώς μπορεί να βελτιωθεί ο κόσμος διατηρώντας παράλληλα ένα σύστημα που βασίζεται στο κέρδος και την εκμετάλλευση των ανθρώπων και της φύσης είναι ένα κωμικό μυστήριο που κρύβεται στο μυαλό του προοδευτικού. Ο προοδευτικός ζει στην υπερπραγματικότητα που αναλύει ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ, όπου, λόγω της κουλτούρας της εποχής και της επιρροής των μέσων ενημέρωσης, η πραγματικότητα διαλύεται σε μυθοπλασία, χάνοντας κανείς την ικανότητα να διακρίνει το πραγματικό από το φανταστικό.
Το πιο σημαντικό παράδειγμα είναι η ευρεία διάδοση της πορνογραφίας, μιας ύπουλης μορφής εθισμού, όπου το αντικείμενο της λίμπιντο αντικαθίσταται από την εικόνα της.
Μια ξεχωριστή πραγματικότητα
Οι προοδευτικοί ζουν σε μια ξεχωριστή πραγματικότητα που δημιουργείται από το μυαλό τους, η οποία τους επιτρέπει να επιβιώνουν από την ντροπή της προδοσίας των ιδανικών τους. Παιδιά του καταναλωτισμού, πρώην μαρξιστές που πουλήθηκαν στο μεγάλο κεφάλαιο, βιώνουν την αποξένωση της κοινωνίας των εικόνων, το μοιραίο στάδιο του καπιταλισμού, αντιλαμβανόμενοι ότι «το θέαμα είναι το πραγματικό», όπως έγραψε ο Γκι Ντεμπόρ.
Μια αληθινή διαστρέβλωση της πραγματικότητας που υποκρύπτεται σε μια ψυχική διαταραχή, όπως υποστήριξε ο συγγραφέας του βιβλίου «Ψυχοπαθολογία του Radical Chic» (Psicopatologia del Radical Chic), που προκαλείται από ασυνείδητους μηχανισμούς, τις ψυχικές άμυνες που προστατεύουν από το άγχος, τη σύγκρουση και τα συναισθήματα ενοχής. Η προδοσία των σοσιαλιστικών ιδανικών, της εργατικής τάξης, του Μαρξισμού πυροδοτεί συναισθήματα ενοχής, ενώ ο αστικός τρόπος ζωής προκαλεί γνωστική ασυμφωνία, λόγω συμπεριφοράς ασύμβατης με τις δηλωμένες ιδέες.
Οι προοδευτικοί καταπολεμούν τη βαθιά τους ασυνέπεια δημιουργώντας το αρχέτυπο του «Εχθρού» που ενσαρκώνεται από τον ανθρωπολογικό τύπο του «φασίστα»: ιδεαλιστής, πειθαρχημένος, συνεπής και δεμένος με τη γη του.
Το προοδευτικό δόγμα
Μια ανησυχητική φιγούρα για όσους ντρέπονται για τον εαυτό τους, που προκαλεί μια ανεπαίσθητη μορφή φθόνου προς εκείνους που είναι πιστοί στον εαυτό τους, προς εκείνους που δεν έχουν πουληθεί στη γοητεία της ναρκισσιστικής κοινωνίας του θεάματος. Το μίσος και ο θυμός του προοδευτικού προς αυτόν στον οποίο αντικατοπτρίζει οδυνηρά τον εαυτό του είναι το αποτέλεσμα της προβολικής ταύτισης, μιας ψυχικής άμυνας που καταστέλλει επώδυνα ή επαίσχυντα περιεχόμενα του ασυνειδήτου.
Απαράδεκτα συναισθήματα όπως το μίσος προβάλλονται στους αντιπάλους τους, ενώ στην πραγματικότητα οι προοδευτικοί τρέφονται συνεχώς από αυτούς. Αυτή η προβολή παρέχει την ανακούφιση από την ενοχή που υπονομεύει την αυτοεκτίμηση των «radical chic», προστατεύοντάς τους από την αποθάρρυνση, την ντροπή και την κατάθλιψη. Οι προοδευτικοί αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως τους μόνους απολύτως καλούς ανθρώπους, μια διχοτομική ψυχική δυναμική, επειδή ασυνείδητα διαχωρίζουν αυτό που κάνουν από αυτό που αντιπροσωπεύουν.
Θεωρούν τους εαυτούς τους ως φύλακες της δικαιοσύνης και της αλήθειας, απόλυτα συμβατοί με το μοντέλο που ενσαρκώνουν: τον εκλεκτό λαό που «εκπολιτίζει» τον Νέο Κόσμο από την παλιά Ευρώπη. Ιδανικά παιδιά των Προσκυνητών Πατέρων, οι οποίοι αποίκισαν τις γαίες των Ιθαγενών Αμερικανών μέσω βίας και απάτης, διαπράττοντας γενοκτονία από τα άρρωστα αρπακτικά τους ένστικτα.
Μια αρρωστημένη πεποίθηση
Πεπεισμένοι ότι έφερναν τον πολιτισμό και την προτεσταντική θρησκεία σε άγριους λαούς που ήταν στην πραγματικότητα πιο κοντά στο Ιερό μέσω της άμεσης επαφής τους με τη φύση και αποτελούσαν φορείς μίας πνευματικότητας του παραδοσιακού πολιτισμού. Η εκλογή του Θεού είναι ένα ακριβές σύμπτωμα παράνοιας, της αυταπάτης του μεγαλείου που εκφράζει την αρρωστημένη πεποίθηση ότι είναι οι φορείς της δημοκρατίας και της προόδου εξαπολύοντας αιματηρούς πολέμους σε εδάφη άλλων λαών.
Οι προοδευτικοί ξεχνούν, μέσω μιας διαδικασίας καταστολής που σβήνει τις οδυνηρές αναμνήσεις και σκέψεις, προβάλλοντας έτσι μία παθολογική αίσθηση ανωτερότητάς: τον μεγαλοπρεπή ναρκισσισμό. Τα αδύναμα και διαταραγμένα άτομα βρίσκουν παρηγοριά και σωτηρία σε μια κοινωνία φαινομένων, όπου ακυρώνεται η αλήθεια και αντικαθίσταται από την αφήγηση.
Η woke παραίσθηση, με τη διαγραφή της Ιστορίας, με τις ανθυγιεινές θεωρίες φύλου, με τον συμβατικό περιβαλλοντισμό, το θεωρητικό πάθος για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση, όλα αυτά είναι σαφή σημάδια αντικατάστασης της πραγματικότητας από μια άρρωστη φαντασίωση. Οι radical chic, εδραιωμένοι στις πολυτελείς περιοχές των αστικών κέντρων, είναι οι χειρότεροι ρατσιστές και ταξιστές, περιφρονούν κρυφά τους φτωχούς τους οποίους αγαπούν να εκμεταλλεύονται.
Οι ψυχαναγκαστικά καταναλωτές καταστρέφουν το περιβάλλον που προσποιούνται ότι προστατεύουν, γεμίζοντάς το με τεχνολογικά απόβλητα και τα σκουπίδια των συνεχών αγορών τους. Η διαγραφή των παραδόσεων, της φυσικής ποικιλομορφίας και της ιστορίας των λαών είναι ένα σημάδι βαθιάς ανησυχίας, περιφρόνησης για τον εαυτό και την πατρίδα. Σε μια εποχή διάλυσης, το θάρρος να είσαι κληρονόμος ενός μεγάλου πολιτισμού, να σέβεσαι την καταγωγή σου και να υπερασπίζεσαι τη γη των προγόνων σου είναι ένα αδιαμφισβήτητο σημάδι ψυχικής υγείας.